Subskrybent kanałów

Przewodniczący episkopatu Chorwacji: zwalczać pedofilię także poza Kościołem

Przewodniczący Konferencji Biskupów Chorwacji, abp Zelimir Puljić ma nadzieję, że watykański szczyt w sprawie ochrony nieletnich będzie sygnałem do walki z wykorzystywaniem seksualnym w całym społeczeństwie. “Przypadki pedofilii są zbrodnią przeciwko ludzkiej naturze i są niezwykle szokujące zwłaszcza w Kościele”, powiedział arcybiskup Zadaru w rozmowie z chorwackim radiem katolickim HRK.

Podkreślił, że Kościół musi być „kryształowo czysty” i dlatego popierał już stanowisko Benedykta XVI, a teraz Franciszka: „zero tolerancji” oraz zaostrzone środki wewnątrz Kościoła. Jednocześnie zwrócił uwagę, że większość przypadków wykorzystywania seksualnego dokonuje się poza sferą Kościoła katolickiego.

Abp Puljić jest jednym ze 114 wysokiej rangi przedstawicieli Konferencji Biskupów z całego świata, którzy uczestniczą w rozpoczętym dziś w Watykanie szczycie na temat ochrony nieletnich. Jest przekonany, że księża, którzy dopuścili się pedofilii, „zdradzili” swoją misję w Kościele. „Nawróćcie się!”, zaapelował.

Przewodniczący episkopatu katolickiego Chorwacji mówił też, że jest to “czas oczyszczenia” w Kościele. Jednocześnie przyznał, że pragnie, aby owocem watykańskiego szczytu był szeroki wkład w „odkrywanie całej prawdy o zagrożonych dzieciach” w społeczeństwie i o „strasznym złu” wykorzystywania seksualnego nieletnich. „Walczmy wspólnie o ochronę wszystkich, którzy są zagrożeni, od najmłodszych do najstarszych”, wezwał chorwacki hierarcha.

Episkopat Polski Zero tolerancji dla przestępstw molestowania małoletnich ze strony duchownych

“Aktualnie wszyscy zajmują się przede wszystkim tymi tysiącami ludzi, którzy byli wykorzystani seksualnie przez przedstawicieli Kościoła i media mają do tego prawo”, powiedział abp Puljić dodając, że Kościół musi być „czysty i transparentny”. “Ale chciałbym, abyśmy nie zapominali o milionach dzieci, które są wykorzystywane rok po roku, stwierdził chorwacki arcybiskup. Wyjaśnił, iż właśnie dlatego, że tak wiele pisze się o skandalach w Kościele, jest to okazją, aby kościelna postawa „zero tolerancji” oraz zaangażowanie Kościoła przeciwko każdemu przypadkowi pedofilii „znalazła zastosowanie także w życiu społecznym”.

Zaproszenie dla przedstawicieli Fundacji „Nie lękajcie się” dalej aktualne

Zaproszenie dla przedstawicieli Fundacji „Nie lękajcie się” z przewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisławem Gądeckim jest ciągle aktualne – mówi KAI rzecznik Episkopatu ks. Paweł Rytel-Andrianik. Duchowny wskazuje, że spotkania z pokrzywdzonymi będą kontynuowane po zakończeniu rozpoczętego dzisiaj w Watykanie szczytu na temat wykorzystywania małoletnich przez osoby duchowne.

Jak przypomina duchowny, zaproszenia do spotkania wystosowywane zostały za pośrednictwem kurii diecezjalnych i zakonnych do osób pokrzywdzonych, w których sprawach zakończono procesy kanoniczne. „Przewidziano również dodatkową możliwość spotkań dla osób, w których sprawach nie było możliwości przeprowadzenia procesów kanonicznych” – wyjaśnia ks. Rytel-Andrianik.

Jak podkreśla rzecznik Episkopatu, osoby poszkodowane nie były informowane, że wszystkie spotkania muszą się odbyć przed 21 lutego, więc przewidziana jest możliwość spotkań w kolejnych terminach.

„Daty 5 i 9 lutego były propozycjami, które zostały zweryfikowane przez oczekiwania osób zaproszonych oraz przez możliwości organizacyjne. Niektóre osoby prosiły o zmianę miejsca i formy spotkania, co pociągnęło za sobą konieczność szukania dodatkowych terminów. Ponieważ każde spotkanie wymaga odpowiedniej ilości czasu, stąd zaistniała potrzeba kontynuowania ich w przyszłości” – mówi.

Kościół Co zrobił Watykan wobec wykorzystywania małoletnich?

Duchowny wyjaśnia, że przedstawiciele Fundacji „Nie lękajcie się” sami poprosili o zmianę miejsca spotkania. „Zaraz po znalezieniu nowej lokalizacji została im ona zaproponowana. Tego samego dnia wieczorem propozycja została przyjęta przez zainteresowanych” – mówi ks. Paweł Rytel-Andrianik. Dodaje jednak, że z racji na zaplanowane wcześniej terminy dwóch innych spotkań z poszkodowanymi, zaszła potrzeba znalezienia późniejszej daty.

Rzecznik Episkopatu podkreśla, że każda osoba pokrzywdzona jest ważna, bez względu na to, czy jest zrzeszona w Fundacji „Nie lękacie się”, czy też nie. „Dlatego propozycja innego terminu spotkania nie jest w żadnym wypadku wykluczeniem z wysłuchania przedstawicieli Fundacji” – wskazuje duchowny.

„Przewodniczący Episkopatu przykłada dużą wagę do spotkania z każdą osobą, która odpowiedziała na zaproszenie. Dlatego zaproszenie jest cały czas aktualne dla wszystkich, o czym zainteresowani zostali poinformowani. Propozycja dodatkowych terminów została przesłana, oprócz osób zrzeszonych w Fundacji, również innym osobom” – mówi ks. Paweł Rytel-Andrianik.

Fundacja „Nie lękajcie się”, której założycielem jest Marek Lisiński jest jednym z działających w Polsce środowisk skupiających część ofiar molestowania przez duchownych i niosącym im pomoc. Z przedstawicielami organizacji wielokrotnie spotykał się koordynator ds. ochrony dzieci i młodzieży przy Konferencji Episkopatu Polski, o. Adam Żak SJ.

Duchowny uczestniczył także w dużej dwudniowej konferencji „Przerwać milczenie” na rzecz przeciwdziałania pedofilii w Kościele, którą Fundacja zorganizowała w Warszawie w listopadzie 2017 roku.

EpiskopatThe Polish Bishops’ Conference: Zero Tolerance for the Crimes of Sexual Abuse of Minors by Clergy

W nocy przewrócony został pomnik ks. Jankowskiego

“Nie może być zatem zgody na akty wandalizmu, które noszą znamiona przemocy symbolicznej. Przewrócenie monumentu jest aktem samosądu naruszającym polski porządek prawny” – podkreśliły władze miasta Gdańska w przedstawionym w czwartek oświadczeniu po tym, jak w nocy trzech mężczyzn obaliło pomnik ks. Henryka Jankowskiego w “obywatelskiej niezgodzie na obecność zła w przestrzeni publicznej”. Sprawa dotyczy zarzutów molestowania dzieci przez późniejszego kapelana “Solidarności”.

W nocy z 20 na 21 lutego trzech mężczyzn przewróciło w Gdańsku pomnik ks. Henryka Jankowskiego. Swój czyn tłumaczyli “obywatelską niezgodą na obecność zła w przestrzeni publicznej”.

Do tej akcji odniosły się władze Gdańska na zwołanej przed południem konferencji prasowej.

W oświadczeniu władz miasta Gdańska, odczytanym przez rzeczniczkę prasową prezydenta miasta Magdalenę Skorupka-Kaczmarek podkreślono, że ofiarom molestowania seksualnego i ich rodzinom należy się współczucie, jednak działać należy “zgodnie z literą prawa i ogólnie przyjętymi normami współżycia społecznego”.

“Nie może być zatem zgody na akty wandalizmu, które noszą znamiona przemocy symbolicznej. Przewrócenie monumentu jest aktem samosądu naruszającym polski porządek prawny” – brzmi oświadczenie.

Zaznaczono w nim jednak też, że sprawcy obalenia pomnika, “zrobili to, ujawniając swoje twarze, nie zniszczyli pomnika, dbając, aby się nie roztrzaskał, a w akcie manifestu na przewróconej figurze położyli dziecięcą bieliznę i komżę”.

Tak wyglądało przewrócenie pomnika prałata Jankowskiego. Wszystko wydarzyło się w nocy tuż przed 3 #Gdańsk #protest #filmsekielskiego pic.twitter.com/Posy8nvPYf

— Tomasz Sekielski (@sekielski) February 21, 2019

Zdaniem gdańskiego ratusza, był to ich “wyraz sprzeciwu wobec milczenia Kościoła katolickiego po fali publikacji medialnych, jakie przetoczyły się w grudniu 2018 r.”. Mężczyźni zostali zatrzymani przez policję.

Rzeczniczka przypomniała, że pomnik ks. Jankowskiego stał na gruncie miejskim, ale jest własnością prywatną. Monument stanął na skwerze między ul. Mniszki i Stolarską w Gdańsku w 2012 r., w rocznicę wydarzeń Sierpnia 1980, dwa lata po śmierci duchownego. Inicjatorem i budowniczym pomnika był Społeczny Komitet.

W oświadczeniu przypomniano ponadto, że od chwili debaty publicznej zainicjowanej reportażem zawierającym wspomnienia Barbary Borowieckiej, która twierdzi, że jako dziecko była wielokrotnie molestowana przez ks. Henryka Jankowskiego, władze Gdańska z początkiem grudnia ub. roku “podjęły działania zmierzające do usunięcia pomnika”.

Podczas sesji Rady Miasta Gdańska 11 grudnia ub. roku prezydent Paweł Adamowicz poinformował, że zwrócił się w liście do metropolity gdańskiego abp. Sławoja Leszka Głódzia z prośbą o zajęcie się tą sprawą przez archidiecezję gdańską. – Myślę, że będzie to dobrze służyło Kościołowi i nam wszystkim – mówił.

Odwołał się też do oświadczenia gdańskiej Kurii opublikowanego dzień wcześniej, w którym cytuje się m.in. zdanie z Wytycznych Konferencji Episkopatu Polski dotyczących wstępnego dochodzenia kanonicznego: “Gdyby oskarżenie zostało wniesione przeciwko zmarłemu duchownemu, nie należy wszczynać dochodzenia kanonicznego, chyba że zasadnym wydałoby się wyjaśnienie sprawy dla dobra Kościoła”.

Episkopat Polski Zero tolerancji dla przestępstw molestowania małoletnich ze strony duchownych

Paweł Adamowicz stwierdził, że sprawę doniesień medialnych dotyczących ks. Jankowskiego “trzeba wyjaśnić, nawet jeśli zajmie to miesiące, albo i lata”. Dodał, że mieszkańcy miasta są głęboko zasmuceni i wszyscy oczekują prawdy. „Ta sprawa nie przyschnie, to zbyt głęboki cierń w sercach tysięcy gdańszczan. Uciekanie od tego problemu jest bardzo niefrasobliwe, nieetyczne” – stwierdził prezydent.

Rzeczniczka przytoczyła z kolei inne słowa śp. Pawła Adamowicza: “Nie ma miejsca w przestrzeni publicznej dla pomnika ks. Jankowskiego. Tylko niech to się odbywa z kulturą i uszanowaniem procedur”. Prezydent Gdańska zaapelował też do Społecznego Komitetu o jak najszybsze zdemontowanie monumentu.

Magdalena Skorupka-Kaczmarek powiedziała, że obecnie pomnik nie nadaje się do ponownego umieszczenia na skwerze. Po zakończeniu czynności przez policję zostanie przewieziony do magazynu, a decyzję o jego ewentualnym przywróceniu na poprzednie miejsce musi podjąć Społeczny Komitet budowy monumentu.

Na najbliższej sesji Rady Miasta, 7 marca miał ponadto stanąć wniosek o odebranie ks. Jankowskiemu honorowego obywatelstwa Gdańska oraz o zmianę nazwy skweru, na którym stał pomnik.

VII Zjazd Dużych Rodzin 14-16 czerwca w Lubartowie

VII Zjazd Dużych Rodzin pod hasłem “Dumni z rodziny” odbędzie się w dniach 14-16 czerwca w Lubartowie koło Lublina. Organizatorzy wydarzenia, czyli Związek Dużych Rodzin “Trzy Plus” i władze miasta, spodziewają się przyjazdu tysiąca osób.

Porozumienie o organizacji VII Zjazdu Dużych Rodzin podpisali w czwartek w Lubartowie prezes Związku Dużych Rodzin Joanna Krupska, starosta lubartowska Ewa Zybała i burmistrz miasta Krzysztof Paśnik.

Zjazd Dużych Rodzin to organizowane od 2013 r. ogólnopolskie trzydniowe spotkanie rodzin, które mają trójkę lub więcej dzieci. Wspólne świętowanie ma na celu integrację i wymianę doświadczeń między rodzinami, a także kreatywne spędzanie czasu z najbliższymi i aktywny odpoczynek.

Rodziny przybywające na Zjazd mają możliwość uczestniczenia w wielu interesujących warsztatach i aktywnościach. Mają zapewnione darmowe wyżywienie i noclegi.

Celem Zjazdu jest integracja rodzin wielodzietnych, wspieranie działań w obszarze polityki rodzinnej i promowanie pozytywnego wizerunku dużej rodziny. Jednym z głównych punktów wydarzenia jest zawsze dyskusja panelowa z udziałem ekspertów na temat bieżących kwestii związanych z sytuacją dużych rodzin w Polsce.

“Każdy ze Zjazdów gromadził do tej pory ponad 1000 osób, które przez trzy dni spotykały się, debatowały, świętowały, brały udział w warsztatach, uczestniczyły w koncertach i zwiedzały goszczące miasta” – zauważa Paweł Borządek, doradca Zarządu Związku Dużych Rodzin „Trzy Plus”.

W tym roku VII Zjazd Dużych Rodzin odbędzie się w Lubartowie w dniach 14-16 czerwca. Organizatorami są Starostwo Powiatowe w Lubartowie, Burmistrz Miasta Lubartów i Związek Dużych Rodzin. Organizatorzy zakładają przyjęcie 1000 gości, w tym zdecydowana większość to dzieci. – W tych dniach Lubartów będzie ogólnopolską stolicą rodzin – podkreśla Paweł Borządek.

Zaproszenie do udziału w VII Zjeździe Dużych Rodzin oraz objęcia wydarzenia honorowym patronatem zostało skierowane do Pary Prezydenckiej.

Ubiegłoroczny Zjazd po raz pierwszy gościł także wielodzietne rodziny z zagranicy. W Szczecinie odbyły się bowiem obrady zgromadzenia generalnego Europejskiej Konfederacji Dużych Rodzin (ELFAC). Jednym z dalekosiężnych projektów ELFAC jest Europejska Karta Dużej Rodziny, która w przyszłości być może zostanie wprowadzona w niektórych krajach lub choćby w porozumieniu między nadgranicznymi regionami niektórych państw.

Powstała katedra z tysięcy klocków lego

Budowlę katedry pw. Najświętszej Maryi Panny zbudowaną z kilku tysięcy klocków lego zaprezentował twórca Cezary Siwek na wystawie w rodzinnym salonie, znajdującym się w Galerii Manhattan w Gorzowie Wielkopolskim. Wernisaż odbył się 21 lutego, a uczestniczyły w nim dzieci i dorośli. Proboszcz fary ks. dr Zbigniew Kobus ofiarował pomysłodawcy wizerunek kościoła na fotografii.

– Do tej pory nie spotkałem takiego przedstawienia katedry – powiedział duchowny, zauważając, że na wystawach spotyka się najczęściej obrazy i fotografie. Przypomniał, że maleńka konstrukcja tego kościoła jest w muzeum „Spichlerz” na planie miasta średniowiecznego ale tak dużych rozmiarów i z takiego budulca jeszcze nie widział. Ks. Kobus pogratulował pomysłu i wręczył modelarzowi w prezencie fotografię przedwojennej katedry.

O realizacji modelu gorzowskiej świątyni, która jest symbolem Gorzowa Cezary Siwek myślał już od wielu lat. Działanie rozpoczął w 2011 r. od wykonania kilkuset zdjęć. O swoim pomyśle twórca rozmawiał już z poprzednim proboszczem ks. Zbigniewem Samociakiem, od którego dostał plan z przekrojem katedry i małą makietę.

Kraków Ks. Andrzej Tarasiuk nowym rektorem Wyższego Seminarium Duchownego

Klocki zbierał przez dwa lata. – Są to elementy o unikalnych barwach, specjalistyczne, trudno dostępne, które trzeba było sprowadzać z wielu części świata. Udało się. Katedra powstawała przez 21 dni i nocy – powiedział Siwek, inicjator jedynej takiej katedry na świecie, bo jak twierdzi nie słyszał aby ktoś wcześniej podobny model wykonał. Jest on częścią wystawy, którą można oglądać w galerii handlowej na osiedlu Górczyn do 28 kwietnia.

Gorzowska katedra od lipca 2017 r. jest remontowana po pożarze, który wybuchł w czasie rozpoczynających się Dni Gorzowa. Ogień i dym zniszczył przede wszystkim wieżę, jednak w rezultacie ucierpiała cała budowla.

Cały czas prowadzona jest zbiórka funduszy na odbudowę kościoła, podczas ostatniej niedzielnej zebrano ponad 5 tys. zł.

Ofiary można wpłacać na konto parafii: 25 1020 1954 0000 7102 0069 8399 oraz diecezji: 81 1020 1954 0000 7602 0101 3754 lub wysyłając SMS na nr 72052 (koszt 2,46 zł z VAT) z dopiskiem „katedra”.

Finlandia Wzrasta liczba katolików w Finlandii

Ks. Kobus apeluje także do wiernych o zwracanie uwagi na otaczający katedrę teren, ponieważ w ostatnich dniach miały miejsce kradzieże sprzętu budowlanego.

Gotycka katedra Wniebowzięcia NMP, zbudowana w XIII w., jest symbolem Gorzowa Wielkopolskiego, mieści się w samym centrum. To najcenniejszy zabytek historii regionu i diecezji zielonogórsko – gorzowskiej.

Francja zmaga się z antysemityzmem, Kościół wskazuje przyczyny

Nie oszukujmy się, żyjemy w agresywnym społeczeństwie. Stąd te nagłe eksplozje gniewu i przemocy – tymi słowami rzecznik, a zarazem sekretarz generalny episkopatu Francji komentuje gwałtowne nasilenie w tym kraju antysemityzmu, czemu towarzyszy zarazem, jako zjawisko niemal równoległe, nagły wzrost liczby profanacji katolickich miejsc kultu. Ks. Olivier Ribadeau Dumas łączy ze sobą te dwie tendencje. Świadczą one o naruszonej jedności francuskiego społeczeństwa, o trudnościach z zaakceptowaniem różnorodności. Chodzi o to, abyśmy wszyscy potrafili żyć w tym samym kraju, abyśmy zaakceptowali się nawzajem– wyznaje oficjalny przedstawiciel biskupów.

19 lutego wraz z biskupem pomocniczym francuskiej stolicy ks. Ribadau Dumas wziął udział w manifestacji zwołanej przez główne siły polityczne Francji na znak sprzeciwu wobec nowej fali antysemityzmu. Zgromadziła ona 20 tys. osób, w tym premiera i 14 ministrów. Jest to reakcja na kolejne akty agresji względem wspólnoty żydowskiej we Francji. Według oficjalnych danych ich liczba wzrosła w ubiegłym roku o 74 proc. Wczoraj, już po zwołaniu manifestacji, w Alzacji sprofanowano 96 żydowskich grobów.

Jak podkreśla rzecznik episkopatu, jest to tendencja, której trzeba się przeciwstawić z całą stanowczością.

Informacje Biskupi o spotkaniach z ofiarami: nie liczby, ale twarze

“W naszym kraju doszło ostatnio do aktów antysemityzmu, liczniejszych niż w latach ubiegłych, a także do ataków na kościoły i miejsca kultu różnych religii. Myślę, że ta atmosfera przemocy i nienawiści, która panuje w naszym kraju, musi się skończyć – powiedział Radiu Watykańskiemu ks. Ribadau Dumas. – Przeciwko antysemityzmowi musimy jednak walczyć w sposób priorytetowy, bo wiemy z historii, że nienawiść względem Żydów stała się powodem niewyobrażalnej przemocy. Dlatego musimy zrobić wszystko, aby nigdy więcej się to nie powtórzyło. Wraz z różnymi partiami politycznymi, a także przedstawicielami różnych religii wyrażamy naszą solidarność z Żydami, ale także naszą dezaprobatę dla wszelkich aktów agresji względem miejsc kultu, bez względu na religię”.

Polscy europosłowie o postulatach redefinicji relacji państwo – Kościół

Niedawno Grzegorz Schetyna powiedział „Jestem zwolennikiem bardzo poważnej redefinicji relacji państwo-Kościół i uważam, że trzeba o tym rozmawiać”. Natomiast Robert Biedroń chce wprowadzić małżeństwa homoseksualne, aborcje na życzenie, zlikwidować Fundusz Kościelny, zakończyć finansowanie religii w szkołach, renegocjować Konkordat i opodatkować „tacę”. KAI poprosiła o opinię na temat takich postulatów polskich europosłów: Ryszarda Czarneckiego (PiS), Agnieszkę Kozłowską – Rajewicz (PO), Zbigniewa Kuźmiuka (PiS), Marka Jurka (Prawica Rzeczypospolitej) i Stanisława Ożoga (PiS).

KAI – Czy w Polsce potrzebna jest nowa wojna światopoglądowa?

Ryszard Czarnecki (PIS) – Fundowanie wojny ideologicznej w Polsce jest jednym z najgorszych możliwych pomysłów. Dziś w trudnych czasach, gdy chodzi o politykę międzynarodową powinniśmy szukać tego, co Polaków łączy, a nie tego, co nas dzieli. Dziś dzielenie przez lewicę i środowiska liberalne Polaków na lepszych czy gorszych, niewierzących czy wierzących, antyklerykałów i związanych z Kościołem (z „kruchtą”!) jest zwykłym skłócaniem Narodu Polskiego. Pomysł nowej wojny światopoglądowej mogą popierać albo ludzie bezmyślni albo niemądrzy albo, mówiąc wprost, wrogowie Polski.

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz (PO) – W obecnej Polsce trwa permanentny stan napięcia społecznego i nie wywołał go ani Robert Biedroń, ani Grzegorz Schetyna, tylko rządzące PiS, w tym niestety środowiska zbliżone do Kościoła. Można odpowiedzieć pytaniem na pytanie. Czy potrzebna była wojna wokół zaostrzania przepisów dotyczących aborcji? Czy potrzebna była wojna wokół in vitro, napiętnowanie osób narodzonych dzięki tej metodzie? To tylko dwa z wielu pytań, które można zadać rządzącym i mediom je wspierającym, kiedy pada pytanie o wojnę światopoglądową, a także przedstawicielom Kościoła, którzy angażowali się w te polityczne działania, wypowiadali krzywdzące opinie o kobietach i dzieciach z in vitro, niejednokrotnie wywołując tymi działaniami odejście wiernych od Kościoła.

Rzym Organizatorzy watykańskiej sesji spotkali się z ofiarami molestowania

Zbigniew Kuźmiuk (PIS) – Zaostrzania sytuacji na linii Państwo -Kościół, a czasami rozpoczynania wojny z Kościołem używało już SLD w swoich kampaniach wyborczych, ale na trwałe wprowadziła ten konflikt do polskiej polityki Partia Palikota. Kontynuowała to Nowoczesna Ryszarda Petru (choć w łagodnym wydaniu) czasami używała takiej retoryki także Platforma. Teraz na sztandary wywiesiła to sobie Wiosna Roberta Biedronia. Przywódcy tej partii wydaje się, że na retoryce antykościelnej, antykatolickiej, może uzyskać przynajmniej kilka dodatkowych punktów poparcia, a ponieważ w tym zakresie idzie najdalej ze wszystkich partii politycznych , może rzeczywiście takie dodatkowe poparcie uzyskać. Niestety dopóki wojna światopoglądowa będzie przynosić dodatkowe poparcie wyborcze, niektóre partie, które mają w programie walkę z Kościołem, będą ją wzniecać.

KAI: Czy obecne stosunki państwo – Kościół w Polsce należy zmienić?

Marek Jurek (Prawica Rzeczypospolitej) – Potrzebne jest nam odbudowanie consensusu, który ukształtował się za pontyfikatu Jana Pawła II. On stanowił o moralnej sile Polski i dawał solidne podstawy społeczne Rzeczypospolitej. Potem coraz bardziej zapadał się walkach partyjnych. Czas go odtworzyć.
Ryszard Czarnecki (PIS) – Relacje między Państwem Polskim a Kościołem Rzymskokatolickim reguluje Konstytucja i szereg ustaw – ale także historia, tradycja i poczucie wielowiekowego związku między „narodem wierzącym” a jego Kościołem. Nie widzę żadnych powodów, aby te relacje zarówno w wymiarze formalnoprawnym, ustawowym jak i praktycznym zmieniać.

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz (PO) – Z prawej strony sceny politycznej wspieranej przez prorządowe media często pojawiają się opinie o konieczności zmiany ustawy zasadniczej czyli Konstytucji. Warto się przy tej okazji zastanowić czy nie pojawia się konieczność zrewidowania zapisów, które regulują stosunki państwo – Kościół. Niewątpliwie w wielu punktach została zachwiana reguła rozdziału Kościoła od Państwa. Nie ma żadnego powodu, aby Polska przestała być państwem świeckim. Wystarczy czytać ze zrozumieniem Pismo Święte, żeby zrozumieć, że żadne państwo, którego obywatele wyznają nauki Chrystusa, nie powinno stać się kościelnym. Rewizji wymaga też niewątpliwie finansowanie Kościoła. Jeśli rządzący nie chcą pogrążyć się w hipokryzji, to niech się zastanowią czy ogromne środki, jakie dziś przekazywane są Kościołowi nie powinny trafić do tych, którym każdego dnia brakuje na życie. Przecież wsparcie dla ubogich to jedna z wartości, które budują katolickiego ducha.

Zbigniew Kuźmiuk (PIS) – Stosunki państwo – Kościół są dobrze opisane w Konstytucji RP i Konkordacie i nie wymagają ani opisania na nowo ani jakichkolwiek uzupełnień. Ogłaszana przez niektóre partie konieczność rozdziału Kościoła od państwa jest już opisana w polskiej Konstytucji w art 25, ust.3 i jak opisują to konstytucjonaliści jest to rozdział przyjazny. Nie ma żadnego powodu, żeby zmieniać go na nieprzyjazny.

Kościół Co zrobił Watykan wobec wykorzystywania małoletnich?

Marek Jurek (Prawica Rzeczypospolitej) – Joseph Weiler, autor bardzo ważnej pracy „Chrześcijańska Europa: konstytucyjny imperializm czy wielokulturowość?” (który sam nie jest katolikiem), uznał je za najlepszy model dla współczesnej Europy. I ten model wymaga rewitalizacji. Kościół może dawać światło dobrym decyzjom polityków i społeczeństwa. Zrobi to, jeśli będzie bezkompromisowo orędował za cywilizacją chrześcijańską, pokazując jej doskonale (jak pisał Adam Mickiewicz) ludzki charakter. Naturalne podstawy cywilizacji chrześcijańskiej, zrozumiałe dla wszystkich – to cywilizacja życia i rodziny. Trzeba wszystkim przypominając o ich obowiązującym charakterze, zachowując krytycyzm wobec każdego, kto im uchybia.

Stanisław Ożóg (PIS) – Przy odpowiedzi na to pytanie bardzo dużo zależy od kontekstu – jeżeli zmianą byłoby na przykład prawne uregulowanie statusu nieruchomości i ziemi zagrabionych Kościołowi przez dawny komunistyczny reżim to odpowiedź brzmi twierdząco. Relacje państwa i Kościoła na poziomie społecznym są nie do odseparowania i dlatego należy o nie zadbać.

KAI – Czy czeka nas powrotu do PRL, który był modelowo świeckim państwem, o co walczy dziś Biedroń i być może jutro Schetyna?

Ryszard Czarnecki (PIS) – Historia powtarza się jako farsa. Nie ma powrotu do PRL-u, ale charakteryzująca komunizm antykatolicka i antykościelna retoryka, toczenie wojen przez „osobistych nieprzyjaciół Pana Boga”, wreszcie próby podważania autorytetu Kościoła i chęć uszczuplenia jego majątku – to wszystko już było. W PRL właśnie. Ale komuna w walce z Kościołem Katolickim prezentowała dość przaśne i prymitywne metody. Współczesna akcja ateizacyjna, laicyzacyjna, propaganda antykościelna z odmawianiem nawet prawa rodzicom do posyłania dzieci na religię do szkoły pokazuje, że choć nie przybiera to form opresywnych jak za stalinizmu to w praktyce może mieć bardziej skuteczny charakter niż znane wielu z nas ograniczanie praw ludzi wierzących i Kościoła z czasów schyłku PRL. Ale czy tak się stanie zależy wyłączne od nas- katolików, chrześcijan i naszych umiejętności wybierania takich ludzi, którzy nie dopuszczą do czarnego scenariusz walki z Kościołem Katolickim.

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz (PO) – Mam nadzieję, że Polsce nie grozi powrót do PRL, choć próby łamania Konstytucji, zacieranie się podziału trójwładzy, czy utrzymywanie w bezpośrednim zapleczu rządzących byłych architektów i funkcjonariuszy systemu komunistycznego, czasem budzą taki niepokój.

Informacje Biskupi o spotkaniach z ofiarami: nie liczby, ale twarze

Zbigniew Kuźmiuk (PIS) – Miejmy nadzieję, że po wyborach na jesieni tego roku, partia Biedronia nie będzie miała bezpośredniego wpływu na rząd w Polsce w związku z tym jego propozycje programowe nie będą miały szans na realizacje. Są one bowiem nie do przyjęcia w stosunku nie tylko do Kościoła ale także w stosunku do życia ludzkiego. Postulaty możliwości zabijania dzieci do 12 tygodnia życia i jednoczesnego powołania rzecznika praw zwierząt i rzecznika praw przyrody, którzy mają się zająć losem zwierząt i roślin, są wręcz szokujące.

Marek Jurek (Prawica Rzeczypospolitej) – Nie, jeśli się zmobilizujemy jako opinia katolicka. Obóz lewicowo-liberalny jest liczny, ma mocne wsparcie medialne, ale jest głęboko mniejszościowy. Ale wiara, że zawsze będzie tak jak było – jest naiwna. W Europie trwa rewolucją, odpowiedzią na nią musi być zarówno obrona naszej cywilizacji, jak i jej odnowa. Międzynarodowa Konwencja Praw Rodziny to przykład takiej instytucji na miarę XXI wieku i dzisiejszych wyzwań. Szkoda, że władza ciągle wzbrania się przedstawić tę propozycję na forum międzynarodowym. Powinna to zrobić niezwłocznie, jednocześnie wypowiadając genderową konwencję stambulską.

Stanisław Ożóg (PIS) – Przypomnę tylko, że w czasach PRL to właśnie Kościół i wiara katolicka w nim głoszona była tym, co spajało nasze społeczeństwo i dawało nadzieję na lepsze jutro. Im bardziej wiara była prześladowana tym bardziej jej broniono. Myślę, że brakuje nam czasem takiej bezkompromisowej postawy z tamtych czasów.

Zmarł bp Alojzy Orszulik

Zmarł bp senior Alojzy Orszulik, pierwszy biskup łowicki, uczestnik obrad Okrągłego Stołu. Miał 90 lat, odszedł w 62 roku kapłaństwa i 30 roku biskupstwa. “Informacje dotyczące uroczystości pogrzebowych zostaną podane do wiadomości w najbliższym czasie” – poinformował wikariusz generalny diecezji łowickiej bp Wojciech Osial.

Urodził się 21 czerwca 1928 roku w Baranowicach, pochodził z rodziny rolniczej.

W latach okupacji i zaraz po wojnie pracował jako stolarz. W 1948 roku podjął naukę w Niższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Chełmie. Odbył nowicjat pallotyński w Ząbkowicach Śląskich i studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie w latach 1952-57, zakończone święceniami kapłańskimi z rąk Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Kontynuując studia na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL, uzyskał kolejno magisterium i licencjat prawa. W latach 1961-89 wykładał prawo kanoniczne w Seminarium w Ołtarzewie.

W 1962 roku został skierowany do pracy w Sekretariacie Episkopatu Polski. Od 1968 roku kierownik Biura Prasowego Episkopatu Polski. Konsultor Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu. Członek i sekretarz Komisji Wspólnej Przedstawicieli Episkopatu Polski i Rządu PRL. Brał udział w przygotowaniach kolejnych pielgrzymek papieskich do Polski. W Konferencji Episkopatu Polski wiceprzewodniczący Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu i członek Komisji ds. Wydawnictw Kościelnych.

W latach 1989-94 był zastępcą Sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski.

Bp Orszulik wraz z bp Bronisławem Dembowskim (obecnym biskupem-seniorem diecezji włocławskiej) był z ramienia Kościoła obserwatorem rozmów Okrągłego Stołu, toczonych w warszawskim Pałacu namiestnikowskim. Pełnił wówczas obowiązki sekretarza Komisji Wspólnej Przedstawicieli Episkopatu Polski i Rządu PRL, zaś jako jako szef Biura Prasowego KEP brał udział w przygotowaniach kolejnych pielgrzymek papieskich do Polski, począwszy od pierwszej w 1979 r.

Kiedy w 1988 r. opozycja rozpoczęła rozmowy z przedstawicielami KC PZPR w związku z konfliktami społecznymi w Nowej Hucie i w Gdańsku – wspominał w rozmowie z KAI emerytowany biskup łowicki – wydawało się, że PRL stoi na trzech betonowych słupach, którymi były: PZPR, Ministerstwo Obrony i Ministerstwo Spraw Wewnętrznych powiązane ze służbami KGB w Związku Radzieckim i KC KPZR. „Okazało się jednak w ciągu roku, że były to słupy zmurszałe. Wiedzieli o tym niektórzy z prominentów partyjnych i dlatego stopniowo miękli w rozmowach z opozycją, pragnąc mieć za świadków przedstawicieli Kościoła” – mówił bp Orszulik.

Episkopat Polski Zero tolerancji dla przestępstw molestowania małoletnich ze strony duchownych EpiskopatThe Polish Bishops’ Conference: Zero Tolerance for the Crimes of Sexual Abuse of Minors by Clergy

Z perspektywy lat bp Orszulik oceniał, że obrady „Okrągłego Stołu” przyczyniły się do spokojnych przemian ustrojowych. Przedstawiciele „silnych” resortów i PZPR-u jeszcze udawali mocnych. „Z perspektywy tych lat widać także, że nie był potrzebny sejm kontraktowy, który hamował tempo przemian i przejęcie przez opozycję całej władzy” – mówił w rozmowie z KAI.

8 września 1989 roku mianowany biskupem pomocniczym diecezji siedleckiej. Sakrę biskupią otrzymał 8 grudnia 1989 roku w Siedlcach, z rąk Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski, Arcybiskupa Bronisława Dąbrowskiego i Biskupa siedleckiego Jana Mazura.

Wniósł wielki wkład w prace Konferencji Episkopatu Polski, zwłaszcza w proces unormowania stosunków Państwo-Kościół, którego uwieńczeniem było podpisanie w 1993 Konkordatu między rządem RP a Stolicą Apostolską.

25 marca 1992 roku, po erygowaniu diecezji łowickiej, został nominowany pierwszym biskupem łowickim. Ingres do Katedry w Łowiczu odbył 12 kwietnia 1992 roku. W czasie swoich rządów w diecezji erygował Wyższe Seminarium Duchowne w Łowiczu, utworzył Kolegium Katechetycznego w Łowiczu, reaktywował tamtejszą kapituły archi kolegiacką i powołał diecezjalną Caritas. 22 maja 2004 roku przeszedł na emeryturę.

Otrzymał tytuł honorowego obywatela Miast Łowicza i Łęczycy. Honorowy członek Łowickiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. 4 listopada 2010 roku odznaczony przez Prezydenta RP, Bronisława Komorowskiego, Orderem Orła Białego.

Wzrasta liczba katolików w Finlandii

W 2018 w Finlandii, której większość mieszkańców wyznaje, przynajmniej nominalnie, luteranizm, było 15483 katolików, czyli o 534 więcej niż rok wcześniej. W tym samym okresie do pierwszej komunii przystąpiło 219 osób (nie tylko dzieci), 188 razy udzielono sakramentu bierzmowania i zawarto 49 katolickich związków małżeńskich, przy czym tylko w 19 przypadkach oboje małżonkowie byli katolikami. Ponadto w ub. roku zmarły 43 osoby tego wyznania a 45 opuściło kraj. Te i wiele innych zawiera najnowsze opracowanie statystyczne tamtejszego Kościoła.

Ze statystyk tych wynika, że roczny przyrost katolików w Finlandii wynosi 3-4 proc. i obejmuje on niemal wszystkie miejscowe parafie z wyjątkiem miasta Jyväskylä w środkowej części kraju, gdzie liczba wiernych utrzymuje się w praktyce na tym samym poziomie. Największą wspólnotą pozostaje nadal stołeczna parafia katedry św. Henryka, która w zeszłym roku liczyła 4779 wiernych, czyli o 227 więcej niż w roku poprzednim.

W całej Europie Finlandia jest prawdopodobnie krajem o najmniejszej liczbie katolików w stosunku do ogółu mieszkańców, przy czym zdecydowaną większość wiernych stanowią cudzoziemcy, głównie Polacy.

Od 2007 było zaledwie dwóch rodzimych kapłanów katolickich, ale obecnie tylko jeden z nich pracuje w ojczystym kraju. Ponad połowę księży stanowią Polacy.

Informacje Biskupi o spotkaniach z ofiarami: nie liczby, ale twarze

Kościół katolicki i całe chrześcijaństwo w Finlandii za swego założyciela i apostoła uważa św. Henryka – pochodzącego z Anglii biskupa i męczennika, zamordowanego za wiarę 19 lub 20 stycznia ok. 1160 na zamarzniętym jeziorze Köyliönjärvi (w południowo-zachodniej Finlandii). Działalność w tym kraju rozpoczął jako arcybiskup szwedzkiej Uppsali i w tym charakterze towarzyszył królowi Szwexji Erykowi IX (późniejszemu świętemu) w jego wyprawie misyjnej na ziemie dzisiejszej Finlandii. Gdy król wrócił do swego kraju, Henryk pozostał na nowym miejscu, prowadząc nadal misję ewangelizacyjną. Zginął z rąk miejscowego chłopa o imieniu Lalli, którego biskup ukarał wcześniej za zabójstwo.

Pochowano go jako męczennika w mieście Nousiainen (płd.-zach. Finlandia), które było pierwszą jego siedzibą a później stało się miejscem pielgrzymkowym. Pod koniec XIII wieku szczątki biskupa przeniesiono do katedry w Turku, a w 1720, w czasie III wojny północnej, relikwie wywieźli Rosjanie.

Kościół Co zrobiła Stolica Apostolska wobec wykorzystywania małoletnich?

Pierwszą stałą strukturą katolicką na tych ziemiach było biskupstwo Turku (wtedy istniało pod szwedzką nazwą Åbo), utworzone w 1276 i podlegające metropolii Uppsali. Istniało ono do czasów reformacji i przestało istnieć z chwilą śmierci jego ostatniego biskupa Arindusa Kurcka 22 lipca 1522. Odrodzenie zorganizowanego życia katolickiego na tym terenie nastąpiło dopiero w XX wieku, gdy Benedykt XV utworzył 8 czerwca 1920 wikariat apostolski Finlandii, który 25 lutego 1955 Pius XII zmienił w diecezję helsińską, obejmującą cały kraj i podlegającą bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. W latach 2000-08 na czele tej jednostki kościelnej stał polski biskup Józef Wróbel (od 28 czerwca 2008 biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej).

Od 16 czerwca 2009 diecezją helsińską kieruje 71-letni obecnie bp Teemu Jyrki Juhani Sippo – pierwszy od ponad 500 lat rodowity Fin na tym stanowisku. Podobnie jak jego poprzednik należy do Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusowego (sercanów).

Projekt konstytucji o Kurii Rzymskiej będzie przesłany do konsultacji episkopatom

Rada Kardynałów przeanalizowała projekt konstytucji apostolskiej „Praedicate evangelium” o Kurii Rzymskiej i postanowiła, że zostanie on przesłany do konsultacji konferencjom episkopatów, synodom katolickich Kościołów wschodnich, dykasteriom Kurii Rzymskiej, konferencjom wyższych przełożonych zakonów męskich i żeńskich i niektórym uniwersytetom papieskim – poinformował tymczasowy rzecznik Stolicy Apostolskiej, Alessandro Gisotti.

Podczas briefingu z dziennikarzami podał on, że właśnie analiza projektu konstytucji apostolskiej „Praedicate evangelium” była głównym przedmiotem 28 zgromadzenia Rady Kardynałów. Obok Ojca Świętego w pracach tego gremium wzięli udział: kardynałowie Pietro Parolin, Oscar Rodriguez Maradiaga SDB, Reinhard Marx, Seán O’Malley, OFM Cap., Giuseppe Bertello i Oswald Gracias. Obecni byli także sekretarz Rady, bp Marcello Semeraro i jego zastępca bp Marco Mellino.

We wtorek 19 lutego członkowie Rady Kardynałów wysłuchali opinii księdza Federico Lombardiego SJ, moderatora spotkania na temat ochrony małoletnich w Kościele, które odbędzie się w Watykanie od 21 do 24 lutego. W tym kontekście Rada omówiła sprawę wydalenia ze stanu duchownego emerytowanego arcybiskupa Waszyngtonu, Theodore’a McCarricka. Podkreślono, że watykańskim spotkaniu wezmą udział także członkowie Rady, nawet jeśli nie są przewodniczącymi episkopatów a także sekretarz Rady i jego zastępca. Kolejne, 29 spotkanie Rady Kardynałów odbędzie się w dniach 8, 9 i 10 kwietnia 2019 r. – podał Alessandro Gisotti.

EpiskopatThe Polish Bishops’ Conference: Zero Tolerance for the Crimes of Sexual Abuse of Minors by Clergy

Ks. Andrzej Tarasiuk nowym rektorem Wyższego Seminarium Duchownego

Ks. dr Andrzej Tarasiuk został mianowany przez abp. Marka Jędraszewskiego rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Zastąpi na tym stanowisku bp. Janusza Mastalskiego. Jak poinformowano w komunikacie Kurii Metropolitalnej, nowy rektor obejmie obowiązki 1 marca.

Ks. Andrzej Tarasiuk ma 42 lata i pochodzi z Białej Podlaskiej. Jego dzieciństwo i wczesna młodość związane były z rodzinnym Terespolem nad Bugiem, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej oraz ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Warszawy. Od 8. roku życia zaangażowany był w Służbę Liturgiczną Ołtarza, najpierw jako ministrant, później jako lektor.

Po maturze podjął naukę w Studium Medycznym im. Prof. Antoniego Cieszyńskiego w Zabrzu. W 1998 r. ukończył je z tytułem technika elektroradiologii. W tym czasie podjął decyzję o wstąpieniu do seminarium i został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie.

Święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 2004 r. w katedrze na Wawelu z rąk kard. Franciszka Macharskiego, a następnie został skierowany do pracy duszpasterskiej jako wikariusz w parafii św. Wojciecha i Matki Bożej Bolesnej w Modlnicy. W 2007 r., pełniąc dalej posługę duszpasterską w parafii, podjął studia licencjacko-doktoranckie z zakresu homiletyki na Wydziale Teologicznym PAT w Krakowie oraz studia podyplomowe na Wydziale Polonistyki UJ z retoryki. W czerwcu 2009 r. złożył egzamin dyplomowy z pracy na temat “Ksiądz – powołanie czy zawód?”.

Jasna Góra Archiwiści podziękowali paulinom za wkład w ocalenie narodowego dziedzictwa

Od 2008 r. pełnił posługę wikariusza w parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Krakowie na os. Podwawelskim. W 2017 r. na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie obronił pracę pt. “Rola i znaczenie sakramentów w dynamice życia duchowego chrześcijanina w nauczaniu Sługi Bożego biskupa Jana Pietraszki”, napisaną pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Jana Machniaka i uzyskał tytuł doktora nauk teologicznych.

Ks. Andrzej Tarasiuk jest doświadczonym katechetą oraz duszpasterzem dzieci i młodzieży. Od początku posługi kapłańskiej przygotowywał dzieci do pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej oraz młodzież do sakramentu bierzmowania. Od 2008 r. był duszpasterzem parafialnej wspólnoty młodzieży studiującej i pracującej “Trzynastka”. Od 2011 r. uczestniczy w Ogólnopolskiej Inicjatywie Ewangelizacyjnej Przystanek Jezus. Wykłada teologię duchowości na kursie dla animatorów Grup Apostolskich Ruchu Apostolstwa Młodzieży Archidiecezji Krakowskiej.

Jest inicjatorem i współorganizatorem pierwszych dwóch tur ogólnopolskich Rekolekcji Motocyklowych. W 2016 r. uczestniczył w pielgrzymce motocyklistów “Iskra Miłosierdzia” od Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach do Watykanu, zorganizowanej z racji trwającego wówczas Roku Miłosierdzia i w ramach przygotowań do Światowych Dni Młodzieży w Krakowie.

Episkopat The Polish Bishops’ Conference: Zero Tolerance for the Crimes of Sexual Abuse of Minors by Clergy

Nowy rektor krakowskiego seminarium jest także absolwentem Szkoły dla spowiedników w Skomielnej Czarnej, prowadzonej przez Zakon Braci Mniejszych Kapucynów pod patronatem Konferencji Episkopatu Polski. Zaangażowany jest w dzieła miłosierdzia oraz posługę wobec ubogich poprzez prowadzenie rekolekcji i Triduum Sacrum dla bezdomnych w Sanktuarium Ecce Homo w Krakowie oraz w Przytulisku Brata Alberta przy ul. Krakowskiej.

Jest opiekunem duchowym wspólnoty namARKA i przewodnikiem Grupy 6. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej na Jasną Górę (Wspólnota II-Śródmieście).

Pod koniec sierpnia 2018 r. został skierowany do posługi ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Został powołany na rektora po tym, jak pełniący dotąd tę funkcję ks. prof. Janusz Mastalski został biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej.

The Polish Bishops’ Conference: Zero Tolerance for the Crimes of Sexual Abuse of Minors by Clergy

We publish data on the activities of the Church in Poland concerning the prevention of sexual exploitation of minors by members of the clergy. These include assistance to victims, prosecution of perpetrators and development of prevention programs. The Catholic Church is the most advanced institution in this field in our country.

Crimes of paedophilia and child abuse are a grave social problem in Poland. According to the “Report on the Risks to the Safety and Development of Children in Poland. Children Count 2017”, published by the Dajemy Dzieciom Siłę Foundation, 12.4% of children and teenagers between 11 and 17 years of age have experienced at least one form of sexual abuse. According to the statistics of Poland’s Ministry of Justice, in 2017, a total of 2,391 proceedings were instituted under Article 200 of Polish Penal Code (sexual exploitation of minors), while the number of confirmed offences amounted to 1,324; the number of detected offences is growing every year. These figures do not yet reveal the scale of the problem. There are many more victims, as one offender has typically abused several child victims. As a problem affecting the whole society, it requires an adequate response and the development of a prevention system at the national level. Unfortunately, no state institution is thinking about such a nationwide programme.

Offences of sexual abuse of minors by the members of the clergy are a small fraction of the total number. The aggregate number of such crimes on a nationwide scale is not known. It is to be disclosed by the Church in the coming months, based on statistical data submitted by all dioceses and religious congregations. A summary list, covering the period after 1989, is currently being prepared by Poland’s Institute of Statistics of the Catholic Church.

Guidelines of the Polish Bishops’ Conference – zero tolerance procedure

For the past ten years, the Polish Episcopate has taken systematic efforts to eliminate said offences in line with the “zero tolerance” policy. In 2009, Polish bishops were one of the first Churches on our continent to adopt guidelines on how to proceed in cases of sexual exploitation of minors. These guidelines were later revised in accordance with the 2011 circular of the Congregation for the Doctrine of the Faith of the Holy See. Guidelines for preliminary canonical investigations of allegations of acts against the sixth Commandment of the Decalogue with a minor under eighteen years of age were adopted by the Polish Episcopate in 2014 and were approved by the Holy See. They have been in force since.
“The Church recognizes sexual abuse as grave sins, demanding an unambiguous and disciplinary response towards those who have been proven to have committed such acts. They call for the healing work of penance, both by the perpetrator and the entire Church community and for the reparation of the harm done to the victim and the community. No effort should be spared to make sure that similar situations do not occur in the future,” read the Guidelines, which further establish detailed rules of conduct, in accordance with the stringent strategy adopted by the universal Church and carried out under the supervision of the Congregation for the Doctrine of the Faith (former Holy Office) of the Holy See.
In June 2017, the Guidelines of the Bishops’ Conference were adjusted to the amendments to the Polish Penal Code, which impose an obligation to report each case of such an offence to state law enforcement agencies.

Assistance to victims as a priority

The primary aspect addressed in the Guidelines is the treatment of the victims. Details are discussed in Annex 1, where we read: “Concern for victims of sexual abuse is a fundamental act of justice on the part of the Church community, which feels pain and shame for the harm done to children and young people.”
Church superiors (diocesan bishops or superiors of religious provinces) are obliged to provide spiritual and psychological assistance to the victim and, if necessary, provide legal advice and ensure a sense of security upon receipt of information about the sexual abuse of a minor. They are also obliged to take actions aimed at preventing the perpetrator from continuing the crime and to work towards restoring trust and a proper climate for the continuation of pastoral work in the ecclesiastical community.

A person (bishop’s delegate) or a commission receiving the report from the victim or his guardians is to ensure “the maximum sense of security, show a willingness to listen with good will and accept the truth, and reassure them that by revealing their suffering they also help the Church to restore the violated moral order.”

Spiritual and psychological assistance should also be extended to those in the immediate vicinity of the victim, in particular to members of the victim’s family. When offering psychological help, the Church superior may also use the help of specialists from outside the structures associated with the Catholic Church and should cover the related costs.

The issue of compensation for victims is often raised in public debate. In the opinion of the Nie lękajcie się! Foundation, compensation should be paid by the Diocesan Curia or other authorities of the Church. The Church acts here in accordance with Polish law, which imposes the obligation to pay compensation to the victim on the perpetrators themselves. The Church moreover respects the judgments of secular courts in cases of interpretation differing from this principle.

Coordinator of the Polish Bishops’ Conference and diocesan and religious delegates for the protection of children and young people

In June 2013, the Polish Bishops’ Conference appointed a national coordinator for the protection of children and young people. This position was entrusted to the Jesuit Fr. Adam Żak. The scope of his duties is very broad. Among others, he is responsible for training delegates, i.e. priests responsible for receiving applications and helping victims in dioceses and religious orders. He supports the activities of persons responsible for prevention of sexual abuse of minors in Church organizational units and in the educational activities of the Church.

In addition, the duties of Fr. Żak include the development and dissemination of “quality standards” for the activities of Church institutions in the field of prevention. In addition, he develops nationwide training programs for people working with children and youth within the Church. Finally, his tasks include cooperation with the media in order to “create a favourable atmosphere for the protection of children and young people from sexual exploitation in the whole society.”

Thanks to the initiative of the coordinator for the protection of children and young people and the determination of the Episcopate, delegates for the protection of children and young people have been appointed and properly trained in each Polish diocese and many religious congregations. They are responsible for collecting reports concerning sexual abuse of minors by a priest or a religious from victims or their families as well as for organizing psychological, legal and pastoral assistance for them. There are 80 such delegates in Poland. Their names and contact data can be found on websites of most dioceses and religious orders; a full list and contact database can be found on the website of the Child Protection Centre. Apart from the delegates, 69 specialized diocesan and religious chaplains have been appointed, ready to provide spiritual and pastoral assistance to the victims and their families.

Child Protection Centre

The Child Protection Centre was set up in March 2014 under the auspices of Fr. Adam Żak SJ. Affiliated to the Ignatianum University in Krakow, the Centre develops and provides training and educational programs in psychology, pedagogy and spirituality related to the sexual abuse of minors, aimed at prevention and development of best practices for different pastoral outreach communities. The principal objective is to provide assistance in creating a safe environment for children and young people.

At the same time as the training of delegates and pastors appointed by superiors, the Child Protection Centre began systematic training for diocesan and religious priests working in pastoral care. Fr. Żak explains in an interview with the Polish Catholic News Agency: “We receive many invitations from bishops and religious superiors. In many places training concerning the protection of children and young people becomes a permanent element of formation after ordination. Moreover, many diocesan and religious seminaries offer training programs for seminarians.”

In this way, thanks to the Child Protection Centre, more than 3,000 diocesan and religious priests have so far been trained. The figure does not include religious sisters and lay people who are involved in the education of children and young people on a daily basis.

analiza Wspólnota św. Jana a wykorzystywanie zakonnic

In cooperation with the Ignatianum University, in 2016 the Child Protection Centre initiated a specialist three-semester postgraduate program in the prevention of sexual violence against children and adolescents. The first course was completed by 21 people, and in October 2018, 25 students started the second edition of the program. The courses are designed for laity and clergy responsible for the care and re-socialisation centres run by the Church in Poland, educators, pedagogues and school psychologists, catechists, psychologists and psychotherapists working with children and young people as well as social workers.

Program participants acquire knowledge and skills such as the recognition of signs of sexual abuse and the design of aid measures for children and adolescents at risk of or affected by such abuse. The students learn about prevention programmes dealing with this subject and acquire knowledge, skills and competences concerning rules, procedures and response practices as well as therapy and support practices applied to persons sexually abused as children or adolescents. Students of the program moreover learn the principles of conversation with children and young people at risk or affected by sexual violence and their families.
The study program is intended to provide the staff of educational and care facilities run by dioceses and religious provinces with appropriate qualifications and competencies to build an environment that is safe for children and young people.

Prevention systems in dioceses and religious orders

The bishops also adopted a separate document on the principles of prevention against cases of sexual exploitation of minors that may occur in the Church. The document was adopted during the 365th Plenary Assembly of the Polish Bishops’ Conference, convened on 10–11 June 2014.

It recalls that “all the superior ecclesiastical structures for the pastoral care of children and young people, Catholic organisations, associations of educational institutions run by units of the Church must adopt and implement specific rules, forms and structures of prevention appropriate to the various types of work with children and young people.”

At the meeting of the Council of Diocesan Bishops at Jasna Góra on 25 August 2018, it was decided that a programme of prevention against crimes of sexual exploitation of children and young people will be developed and implemented in every Polish diocese. This decision was additionally confirmed at the plenary meeting of the Episcopate in Płock on 26 September 2018.

As a result, special “prevention units” were set up in each diocese and in autumn 2018 the Child Protection Centre began systematic training for their members. The training is now organised at archdiocesan level for the dioceses that are part of the archdiocese. By January 2019, such training sessions were organized for prevention units from the Military Ordinariate and the following archdioceses: Przemyśl-Warsaw (Greek Catholic), Łódź, Gniezno, Poznań, Częstochowa, Katowice, Wrocław, and Szczecin-Kamień. They will be continued in the coming months in the remaining archdioceses.

Diocesan prevention programs will cover all sectors of work with children and youth, i.e. family ministry, catechetical departments, Catholic schools and kindergartens, pastoral faculties, Caritas, and seminaries. They will also include the ongoing formation of priests. Similar prevention programs are to be established in religious orders and congregations.

“It is important that all those who in a given diocese or religious order have contact with children and young people be able to take adequate action in various situations, should they notice any possible risks,” explains Primate of Poland Archbishop Wojciech Polak, who is also Chairman of the Commission for the Clergy of the Polish Episcopate, in charge of these matters.

Prevention and action at the stage of priestly formation

The third annex of the Guidelines reminds us that formation for the priesthood “must not fail to adequately address the priest’s sexuality and to prepare him for a life of chastity and celibacy.” Moreover, “the formation of a proper sexual identity should be done by consciously accepting this aspect and directing it towards deeper integration with the emotional and spiritual ones.”

The document indicates that “the way to discern possible difficulties in the sexual sphere should begin already at the moment of accepting a candidate for a seminary or a religious order.” The applicant should undergo psychological examination, in-depth interview and a test that will give the educators an insight into the level of sexual maturity and possible disorders. The document states that candidates should not be admitted to a seminary or religious institute if they are found to have “a sexual disturbance, including a deep-rooted homosexual orientation.”

At the stage of priestly formation, lectures and conferences must also address the subject of “developing mature sexuality.” This subject matter should also be taken into account in spiritual direction and other activities aimed at the development of a priest’s spiritual life.

In addition, “candidates for the priesthood or religious life should receive the necessary knowledge of the responsibility of the Church and the state for crimes against the sixth Commandment, in particular those committed against minors, and of the procedures in force under common law and local law with regard to contact with victims of sexual abuse committed by clergy.”

Procedures for the prosecution of suspects

The Guidelines adopted by the Polish Bishops’ Conference lay out that “persons found guilty of violations of the rights of children and young people, irrespective of their function or office [in the Church], shall be held accountable in line with the relevant procedures established by a competent ecclesiastical authority, with respect of the law in force in Poland.”

When a bishop (in the case of a diocesan priest) or a religious superior (in the case of a religious), receives “at least a probable message” that a clergyman has committed such an act, he is obliged to carry out a preliminary canonical investigation. He should also immediately inform the Holy See, namely the Congregation for the Doctrine of the Faith, so that the matter may be acted upon.

Moreover, since July 2017 it has been mandatory to report the case to the state judiciary. Annex no. 2 of the Guidelines specifies it in the following way: “If the contents of the report indicate the possibility of committing a prohibited act, described in Article 197 § 3 or 4 of the Penal Code, Article 198 of the Penal Code, Article 200 of the Penal Code, and the report may be considered credible, through a designated proxy the Church superior notifies the competent authority appointed for the prosecution of crimes. There is no such obligation if the Church superior is aware that law enforcement authorities have already been notified of this offence.”

On the other hand, in relation to a suspect clergyman, the Church superior is obliged to “remove him from the duties resulting from the entrusted offices, services or tasks in order to prevent a possible continuation of the crime; provide appropriate psychological and therapeutic care and indicate the place of residence and provide the necessary subsistence resources.”

The first stage of canonical (intra-ecclesial) conduct is a preliminary investigation, conducted at the level of the diocese or the order. After the completion of the preliminary canonical investigation, as a result of which the credibility of the report was established, the Church superior submits the case to the Congregation for the Doctrine of the Faith. Further proceedings are under the control of the Holy See in order to ensure their effectiveness and avoid covering them up which, regrettably, happened in the past.
At a later stage, an ecclesiastical court is established which, if the offence is proven, decides on the type and level of punishment of the priest or religious.

Church penalties

As to the penalties set out in Canon Law, the most serious of them is dismissal of a clergyman from clerical state. Other penalties include suspension in priestly ministry for a specified period of time, restriction of ministry practice, prohibition of contacts with children and young people, etc.

Church documents – both those adopted by the Holy See and by the Polish Bishops’ Conference – also indicate the need for cooperation between the Church and the state in the prosecution of such crimes.
Therefore, a clergyman who has committed an offence of sexual abuse against a minor under the age of 15 is subject to a double sanction, one imposed by Canon Law and the other by state law. Church regulations are more restrictive than state regulations. Protection covers not only persons up to the age of 15, as in state law, but also persons under the age of 18.

The radical approach of the Church is further confirmed by the fact that, irrespective of imposing penalties on members of the clergy, in June 2016 Pope Francis issued the motu proprio Come una madre amorevole, or As a loving mother, imposing sanctions on bishops and religious superiors for negligence in cases involving clerical sexual abuse. The Pope defines in it the accountability of diocesan Bishops, Eparchs of Eastern Churches and those who have the responsibility for a Particular Church for failing to respond to cases of sexual abuse of minors by priest and religious. The motu proprio defines sanctions for bishops and religious superiors, including removal from ecclesiastical office and dismissal from clerical state, as has been most recently the case of Archbishop Theodore McCarrick, former cardinal and Archbishop of Washington D.C.

The Church in Poland apologises

“We apologize to God, the victims of exploitation, their families and the Church community for all the harm done to children and young people and their loved ones,” wrote Polish bishops in the Position Paper of the Polish Bishops’ Conference on sexual exploitation of minors by some priests, announced on 19 November 2018. The contents of the document correspond to the Letter of Pope Francis to the People of God from a few months before.

The Polish bishops further observe: “We ask the Lord to give us light, strength and courage to vigorously combat moral and spiritual corruption, the root cause of sexual exploitation of minors. We ask the Lord to give effect to our efforts to create an open and child- and youth-friendly environment in the Church.”

The Polish bishops admit that the problem is becoming a source of particular scandal when the perpetrators are members of the clerical state. We further read in the Position Paper: “Disappointment and indignation is all the greater and more painful because instead of caring love and companionship in seeking the closeness of Jesus, children experience violence and brutal deprivation of their dignity.”

Pastors of the Church in Poland also admit that “in order for the actions undertaken to bring the expected fruits of purification and emergence of a culture focused on the true welfare of children and young people, it is essential to unite the efforts of all members of the Church community to learn to recognize and eliminate, wherever possible, all these factors that are conducive to crime.” The bishops therefore urge that “without waiting for the necessary legal regulations, all institutions run by the Church should become pioneers of prevention.” The same appeal is made to those responsible for Catholic movements and youth organisations.

At the same time, the bishops thank “all those who, out of concern for the holiness of the Church and Her shepherds, courageously reveal sin and the crime of abuse.”

Meetings the victims

Archbishop Stanisław Gądecki – in response to Franciszek’s appeal that the presidents of bishops’ conferences meet with the victims before the meeting with the Pope in Rome in February – had a personal meeting with 28 victims of sexual abuse by clergy as children or adolescents. They were invited by diocesan and religious curias from different parts of Poland.

The President of the Polish Episcopate emphasizes that: “Each of these meetings was important to me, each of them broadened my knowledge and made me ever more sensitive to the wrong incurred. Archbishop Gądecki observes as follows: “The meetings confirmed my conviction that the various initiatives taken so far by the Polish Episcopal Conference were right and that even more intense efforts are needed to adequatly respond to the painful facts of the past and present and to prevent similar ones in the future.”

Penance liturgies for the sins of sexual exploitation

The first such liturgy took place on June 20, 2014 in the Jesuit Basilica of the Sacred Heart of Jesus in Krakow. It was attended by the Primate of Poland Archbishop Wojciech Polak, the Apostolic Nuncio in Poland Archbishop Celestino Migliore, the Metropolitan of Krakow Cardinal Stanisław Dziwisz, Bishop of Bielsko-Żywiec Roman Pindel, Bishop of Opole Andrzej Czaja, and Auxiliary Bishop of Krakow Grzegorz Ryś. The President of the liturgy, Bishop Piotr Libera said: “Ashamed and repentant, we ask for forgiveness. We ask God and we ask people who have been wronged by priests!”

30 June 2015. Francis appealed to the national bishops’ conferences to establish a Day of Prayer and Penance for the sins of sexual exploitation of minors by clergy. The Polish Bishops’ Conference in October 2016 decided to organize this Day in all Polish dioceses on the first Friday of Lent. In 2017 and 2018 such celebrations took place in most cathedrals.

The Polish Episcopate revisited the matter at its plenary meeting on 19 November 2018 and confirmed that the first Friday of Lent will be every year celebrated as the “Day of prayer of recompense for the harm done to children and young people by immorally living priests and religious and of fasting” in all Polish dioceses. This year it will take place on March 8th with the involvement of parishes, which will earlier receive liturgical aids developed by the Child Protection Centre in Krakow.

Archiwiści podziękowali paulinom za wkład w ocalenie narodowego dziedzictwa

– To wielkie zadanie chronić przeszłość, niektórzy czynili to z narażeniem życia – mówił na Jasnej Górze o. prof. Janusz Zbudniewek, historyk Kościoła. Przedstawiciele Archiwum Akt Nowych podziękowali Zakonowi Paulinów za pomoc w ocaleniu dużej części zbiorów w czasie II wojny światowej. W tym roku przypada 100-lecie podpisania przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego Dekretu o organizacji archiwów państwowych i opiece nad archiwaliami.

Mszy św. odprawionej w Kaplicy Matki Bożej przewodniczył bp Henryk Tomasik. Ordynariusz diecezji radomskiej podziękował troszczącym się o naszą kulturę i dokumentację dotyczącą „wielkich polskich spraw”. W modlitwie uczestniczyła ponad 20-osobowa delegacja archiwistów, w tym trzech dyrektorów archiwów państwowych.

Tadeusz Krawczak dyrektor Archiwum Akt Nowych zwrócił uwagę na wielką rolę jasnogórskich paulinów, którzy w czasie wojny przechowali część narodowego zasobu archiwalnego. Sporej części nie dało się uratować od wojennej pożogi. Jak podaje Krawczak, 37 kilometrów dokumentów z Archiwum Akt Nowych Niemcy spalili już po Powstaniu Warszawskim, 3 listopada 1944 r. Zbiory innych archiwów warszawskich zostały zniszczone przez hitlerowców w czasie Powstania Warszawskiego.

Kościół Co zrobiła Stolica Apostolska wobec wykorzystywania małoletnich?

W listopadzie 1944 r. zwieziono na Jasną Górę najcenniejsze materiały przeznaczone do wywozu do Niemiec. Jak wyjaśnia o. prof. Janusz Zbudniewek, historyk Kościoła i Zakonu Paulinów, Jasna Góra na trasie między Warszawą a Katowicami była punktem zbornym wypatrzonym przez historyka, zasłużonego archiwistę, profesora Uniwersytetu Poznańskiego, Kazimierza Kaczmarczyka, który od grudnia 1939 do lipca 1940 roku porządkował jasnogórskie archiwum.
Dokumenty – jak podaje prof. Zbudniewek – w ponad 480 wielkich kartonach i ok. 800 workach materiałów w teczkach zwieziono na Jasna Górę. To były najcenniejsze materiały, sięgające dwunastego stulecia po rok 1944, które udało się przewieźć pracownikom polskim, za zgodą życzliwych Niemców. Kazimierz Kaczmarczyk uczestniczył w gromadzeniu i zabezpieczaniu archiwaliów wywiezionych z Warszawy nad którymi sprawował nadzór do marca 1945 roku.

Dyrektor Archiwum Akt Nowych Tadeusz Krawczak złożył na Jasnej Górze ryngraf jako wotum dziękczynne.

Informacje Biskupi o spotkaniach z ofiarami: nie liczby, ale twarze

Z kolei o. Marian Waligóra, przeor Jasnej Góry przekazał w darze kopię Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, aby mogła zawisnąć w Archiwum Akt Nowych na pamiątkę dzisiejszej modlitwy. Paulin wyraził radość, że Jasna Góra, wpisując się w duchowe życie Polaków, w duchowe życie ludzi Kościoła, ludzi wierzących, mogła też stać się ważnym miejscem, które posłużyło przechowaniu pamięci narodu, w postaci archiwaliów. „Bardzo dziękuję za to, że razem z państwem możemy dziś, w ramach tej Mszy św., dziękować Bogu za to, że możemy też naszą pracą wpisywać się w wielkie dziedzictwo historii naszej Ojczyzny”- mówił przeor Jasnej Góry.

W 2019 r. trwają obchody stulecia istnienia sieci archiwów państwowych. 7 lutego 1919 r. Naczelnik Państwa Józef Piłsudski podpisał “Dekret o organizacji archiwów państwowych i opiece nad archiwaliami”. Obecnie sieć archiwów państwowych tworzy 75 instytucji, w tym 30 regionalnych, do których należy 39 wydziałów zamiejscowych i 3 ekspozytury, a także 3 archiwa centralne z siedzibami w Warszawie.

Biskupi o spotkaniach z ofiarami: nie liczby, ale twarze

Przyjeżdżający na watykański szczyt o ochronie małoletnich przewodniczący krajowych episkopatów opowiadają o swych spotkaniach z ofiarami wykorzystania seksualnego. O takie spotkania przed przyjazdem do Watykanu poprosiła ich Stolica Apostolska. Kard. Gualtiero Bassetti, reprezentujący Kościół we Włoszech, przyznaje, że najbardziej przeraził go cały mechanizm zwodzenia nastoletnich ofiar, które zanim zdały sobie sprawę, że wpadły w pułapkę agresora, były przekonane, że są na drodze duchowego rozwoju. – To jeszcze bardziej potęguje ból i gniew ofiar, bo odkrywają, jak wielka była podłość tych, którzy je skrzywdzili – dodaje kard. Bassetti.

Prymas Irlandii mówi o zawiedzionym zaufaniu ofiar i ich samotności. Niekiedy przez długie lata nikomu nie mogli wyznać tego, co się stało, a kiedy odważyli się opowiedzieć o tym Kościołowi i chcieli powstrzymać agresora przed kolejnymi nadużyciami, nikt nie chciał ich słuchać ani też podjąć właściwych kroków. Dziś abp Eamon Martin zapewnia wszystkich pokrzywdzonych, że zawsze będą otaczani w Kościele szczególną miłością.

W podobnym duchu wypowiada się również przewodniczący episkopatu Francji. Po spotkaniu z ofiarami abp Georges Pontier poprosił wszystkich członków Kościoła, zarówno duchownych, jak i świeckich, by zabiegali o powstrzymanie takich nadużyć i okazali swe wsparcie ofiarom.

– Podczas tych spotkań uderzyła mnie głębia tragedii tych osób, zranionych w swym dzieciństwie czy młodości, fakt, że te rany się nie goją, że nie działa tu żadne przedawnienie. Widziałem, jak niektórzy w zaawansowanym już wieku wybuchali płaczem w obecności tych, którzy ich słuchali. Z tak wielką siłą odżywają w nich te wydarzenia, kiedy do nich powracają – mówi w swym świadectwie abp Pontier. – Ale uderzył mnie również aspekt duchowy. Jak bardzo te wydarzenia miały wpływ nie tylko na ich zaufanie do Kościoła, ale także na relację z Chrystusem. U niektórych ta relacja nadal jest bardzo mocna, to dzięki niej udało się im wytrwać i odbudować zaufanie względem Kościoła. Jedna z ofiar przybyła na spotkanie z Biblią, by pokazać, jak powraca do niektórych fragmentów Pisma Świętego, by w nich znaleźć ukojenie – zaznacza.

życie zakonne Jezuici wybrali priorytety apostolskie na najbliższe 10 lat

Przedstawiciel Kościoła w Kanadzie zauważa, że dla większości biskupów spotkania z ofiarami przed watykańskim szczytem nie były niczym nowym. W swej pasterskiej posłudze spotykali się z przypadkami wykorzystania czy kazirodztwa. W Kanadzie o nadużyciach mówi się już od końca lat 80-tych i od tego też czasu tamtejszy Kościół skutecznie z tym walczy. Ponowne spotkanie z ofiarami było jednak ważne, aby teraz przed spotkaniem z innymi biskupami zachować w pamięci żywy obraz ofiar, aby dyskusja nie sprowadziła się do statystyk, liczb czy procedur – dodaje bp Paul-André Durocher.

Co zrobiła Stolica Apostolska wobec wykorzystywania małoletnich?

Z okazji rozpoczynającego się dziś spotkania Franciszka z przewodniczącymi Konferencji Episkopatów w sprawie ochrony małoletnich w Kościele, przypominamy analizę, dotyczącą obowiązujących w Kościele powszechnym, a inicjowanych przez poszczególnych papieży norm postępowania wobec przestępstw na tym tle oraz pomoc ofiarom.

Kościół katolicki ma jasno wypracowane normy postępowania wobec duchownych, którzy dopuścili się przestępstwa wykorzystywania seksualnego małoletnich. Nad ich przestrzeganiem czuwa Kongregacja Nauki Wiary. Podobne procedury, uwzględniające prawodawstwo państwowe, powstają na żądanie Stolicy Apostolskiej w Kościołach lokalnych. Obowiązuje zasada „zero tolerancji” dla tych zbrodni.

Od Piusa XI do Benedykta XVI

Na płaszczyźnie zasad, potępienie tego rodzaju przestępstw było zawsze zdecydowane i jednoznaczne, czego dowodem jest pierwsza instrukcja Świętego Oficjum (przekształconego z czasem w Kongregację Nauki Wiary) z 1922 r. „Crimen sollicitationis”, uzupełniona czterdzieści lat później i wydana z klauzulą poufności. Zobowiązywała ona osoby zaangażowane w proces do zachowania go w tajemnicy, której naruszenie pociągało za sobą automatyczne zaciągnięcie ekskomuniki (nie spadała ona jednak na ofiarę ani na zeznających świadków). Chciano w ten sposób chronić dobre imię zarówno samych ofiar, jak i oskarżonych, którzy nie zawsze okazywali się winnymi zarzucanych im czynów. Chodziło o to, by strony i świadkowie mogli składać swoje zeznania bez obaw, że szczegóły delikatnej natury wyciekną na zewnątrz. Instrukcja nie zawierała zakazu donoszenia o przestępstwie władzom cywilnym. W praktyce jednak powoływano się na nią, aby tego nie czynić.

Obowiązywała ona do 2001 r., gdy zastąpił ją list apostolski Jana Pawła II „Sacramentorum sanctitatis tutela”, potwierdzający, że wykorzystywanie seksualne małoletnich należy do katalogu najcięższych przestępstw znanych prawu kościelnemu, których rozpatrywanie, łącznie z nakładaniem sankcji karnych, leży w wyłącznej gestii Kongregacji Nauki Wiary. Kierował nią wówczas kard. Joseph Ratzinger, późniejszy papież Benedykt XVI, który w obliczu coraz liczniej pojawiających się na przełomie 2001/2002 r. oskarżeń pod adresem duchownych intensywnie zabrał się do rozwiązywania nabrzmiewającego problemu. On sam zresztą był inicjatorem decyzji Jana Pawła II.

Episkopat Polski Zero tolerancji dla przestępstw molestowania małoletnich ze strony duchownych

Jeszcze w 2001 roku Kongregacja wydała normy wykonawcze („De delictis gravioribus”) do listu Jana Pawła II. Rok później Stolica Apostolska zatwierdziła wypracowane przez biskupów Stanów Zjednoczonych „Konieczne normy postępowania diecezji bądź eparchii w sprawie zarzutów seksualnego wykorzystywania małoletnich przez księży i diakonów”. Stanowiły, że „po otrzymaniu informacji o zarzutach wobec księdza lub diakona przeprowadzone zostanie wstępne dochodzenie”, a gdy „zostaną zgromadzone wystarczające dowody, poinformowana zostanie o tym Kongregacja Nauki Wiary”. Biskup „zwolni oskarżonego z posługi lub też z urzędu kościelnego czy też sprawowanej funkcji, wprowadzi zakaz mieszkania w danym miejscu i publicznego udziału w sprawowaniu Eucharystii, aż do czasu ogłoszenia wyniku procesu”. A jeśli potwierdzi się choćby „pojedynczy akt seksualnego wykorzystania przez księdza lub diakona”, osoba ta „zostanie na stałe zwolniona z posługi kościelnej, nie wyłączając wykluczenia ze stanu duchownego”. Jeśli natomiast „kara wykluczenia ze stanu duchownego nie zostanie zastosowana, na przykład z powodu podeszłego wieku lub choroby, sprawca czynu powinien żyć w modlitwie i pokucie. Nie będzie mógł odprawiać publicznie Mszy świętej i udzielać sakramentów. Otrzyma polecenie, by nie nosić stroju duchownego i nie przedstawiać się jako kapłan”. Diecezje zostały zobowiązane do stosowania się „do wszystkich przepisów prawa cywilnego w sprawie informowania władz cywilnych o zarzutach” i pełnej współpracy z nimi podczas dochodzenia.

Podobne normy przyjęły inne konferencje episkopatów: Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Belgii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Kanady, Brazylii, Afryki Południowej, Australii, Nowej Zelandii, Polski itd.

Po wyborze na papieża Benedykt XVI wielokrotnie w ostrych słowach piętnował pedofilię wśród duchownych. Zwracał uwagę, że należy „ustalić prawdę o tym, co się stało, aby podjąć niezbędne kroki w celu zapobieżenia ich powtórzeniu się, (…) a przede wszystkim niesienia pomocy ofiarom”. Zapowiedział wykluczanie pedofilów z szeregów duchowieństwa i wskazał, że „odpowiedzialni za popełnienie tego zła muszą być postawieni przed sądem”. Podkreślał, że „bycie księdzem jest nie do pogodzenia z nadużyciami seksualnymi”. Na zakończenie Roku Kapłańskiego w czerwcu 2010 r. przeprosił za grzechy nadużyć seksualnych ze strony duchowieństwa i zapewnił, że Kościół uczyni wszystko, co w jego mocy, aby tego rodzaju grzechy i błędy nigdy więcej się nie powtórzyły. Nie ograniczał się jednak do słów. Spotykał się też z ofiarami pedofilii podczas swych wizyt w USA, Australii, na Malcie, w Wielkiej Brytanii.

Watykan Kardynałowie apelują o dyskusję nad wyzwaniami moralnymi Kościoła

Z kolei Kongregacja Nauki Wiary podejmowała kolejne kroki mające na celu jak najbardziej przejrzyste wyjaśnianie spraw pedofilii i zapobieganie im w przyszłości. W 2010 r. zmodyfikowano normy, zawarte w „Sacramentorum sanctitatis tutela”. Przyspieszono procedury, aby skuteczniej działać w sytuacjach najpilniejszych i najpoważniejszych. Wydłużono okres, po którym sprawy te w postępowaniu kanonicznym ulegają przedawnieniu z dziesięciu do dwudziestu lat od osiągnięcia przez ofiarę osiemnastego roku życia. Wprowadzono także przestępstwo pornografii dziecięcej. Nadal zachowano normę tajności samego postępowania.

W maju 2011 r. Kongregacja opublikowała „Okólnik do Konferencji Episkopatów w sprawie opracowania «Wytycznych», dotyczących sposobów postępowania w przypadku nadużyć seksualnych, popełnionych przez duchownych wobec osób niepełnoletnich”. Nakazała episkopatom całego świata przygotowanie w ciągu roku wytycznych w sprawie nadużyć seksualnych duchowieństwa wobec małoletnich.

Za pontyfikatu Franciszka

Nowy papież Franciszek poszedł jeszcze o krok dalej. Jego decyzją 1 września 2013 r. weszły w życie zmiany w watykańskim kodeksie karnym. Były one konieczne, gdyż większość zawartych w nim przepisów opiera się na włoskim kodeksie z 1889 r., przyjętym po podpisaniu w 1929 r. przez Stolicę Apostolską i rząd Włoch Paktów Laterańskich, które powołały do życia Państwo Watykańskie. Ówczesny stan prawny nie przewidywał wielu dzisiejszych przestępstw, w tym związanych z pedofilią.

Dlatego do watykańskiego kodeksu papież wprowadził teraz nowe kategorie przestępstw, między innymi wobec osób niepełnoletnich. Od tej pory w Watykanie karane są: prostytucja, werbowanie i przemoc seksualna wobec nich, pornografia dziecięca i posiadanie tego typu materiałów oraz akty seksualne z udziałem małoletnich. Za nadużycia seksualne grozi do 12 lat więzienia.

Ponadto kompetencje watykańskiego sądownictwa zostały rozciągnięte na instytucje Stolicy Apostolskiej. Oznacza to, że nowym przepisom podlegają nie tylko pracownicy Państwa Watykańskiego, ale także na przykład personel dyplomatyczny Stolicy Apostolskiej. Obejmują one również pracowników instytucji związanych ze Stolicą Świętą, niezależnie od tego, czy mają one swe siedziby na terenie Watykanu, czy też nie.

Dzięki nowym przepisom w 2015 r. rozpoczął się bezprecedensowy proces karny przeciwko abp. Józefowi Wesołowskiemu. Były nuncjusz apostolski w Dominikanie został oskarżony o posiadanie pornografii dziecięcej i akty pedofilii. Ponieważ z powodu problemów zdrowotnych nie stawił się przed Trybunałem Państwa Watykańskiego, jego proces został odroczony, a wkrótce pozwany zmarł w wyniku ostrego zawału mięśnia sercowego. Wcześniej Kongregacja Nauki Wiary wykluczyła arcybiskupa ze stanu duchownego, ale ze względu na złożoną apelację wyrok ten nie się nie uprawomocnił.

Już trzy tygodnie po swoim wyborze papież Franciszek polecił, aby Kongregacja Nauki Wiary zdecydowanie działała w przypadkach nadużyć seksualnych popełnianych przez duchownych wobec osób niepełnoletnich. Postanowił, że Kongregacja ma kontynuować linię obraną przez Benedykta XVI, obejmującą: ochronę dzieci i młodzieży, pomoc dla osób, które w przeszłości były ofiarami nadużyć seksualnych, prowadzenie postępowań karnych wobec winnych oraz zaangażowanie konferencji episkopatów w sformułowanie i aktualizację wytycznych niezbędnych w tej dziedzinie, tak ważnej dla świadectwa i wiarygodności Kościoła.

analiza Wspólnota św. Jana a wykorzystywanie zakonnic

Za słowami papieża idą czyny. W marcu 2014 r. Franciszek ustanowił Papieską Komisję ds. Ochrony Małoletnich, która doradza mu w sprawach dotyczących zaangażowania Stolicy Apostolskiej w ochronę dzieci i młodzieży oraz opieki duszpasterskiej nad ofiarami nadużyć seksualnych, jakich dopuścili się duchowni. Chodzi zwłaszcza o śledzenie na bieżąco programów ochrony dzieciństwa, o formułowanie propozycji nowych inicjatyw we współpracy z biskupami, konferencjami episkopatu i wyższymi przełożonymi zakonnymi oraz o proponowanie odpowiednich osób do systematycznego wcielania w życie tych inicjatyw – świeckich, zakonnych i księży, mających doświadczenie w dziedzinie ochrony małoletnich, kontaktów z ofiarami, zdrowia psychicznego, stosowania prawa itp. Komisji przewodniczy wspominany kardynał Sean O’Malley z USA, a wśród jej członków jest była polska premier Hanna Suchocka. Utworzenie instytucji, mającej troszczyć się o ofiary, dopełniło dotychczasową działalność Kongregacji Nauki Wiary, skupioną głównie na przeprowadzaniu dochodzeń w sprawach oskarżeń o nadużycia seksualne i karaniu ich sprawców w oparciu o prawo kościelne.

W liście z 2 lutego 2015 r. Franciszek wezwał episkopaty i przełożonych zakonnych do współpracy z Komisją. Zalecił w nim wzajemne dzielenie się „najlepszymi praktykami” i programami edukacyjnymi, a także przeprowadzenie szkoleń. „Musimy nadal robić wszystko, co możliwe, aby wykorzenić z Kościoła plagę wykorzystywania seksualnego nieletnich oraz otworzyć drogę pojednania i uleczenia tych, którzy zostali wykorzystani” – napisał papież. Zaapelował do biskupów i przełożonych zakonnych, by byli „gotowi do spotkania z ofiarami i osobami im najbliższymi: są to cenne okazje, by wysłuchać i prosić o przebaczenie tych, którzy wiele wycierpieli”. Sam daje tego przykład: w lipcu 2014 r. spotkał się w Watykanie z grupą sześciu ofiar pedofilii księży z Irlandii, Wielkiej Brytanii i Niemiec. Do podobnych spotkań dochodziło później niejednokrotnie, choć nie zawsze informowano o tym media. Z ofiarami papież rozmawiał również w czasie swoich podróży do Stanów Zjednoczonych, Peru, Chile i Irlandii.

W czerwcu 2016 r. w liście apostolskim „Come una madre amorevole” Franciszek ogłosił, że biskupi reagujący opieszale na poważne przestępstwa duchownych będą usuwani z urzędu. Dotyczy to m.in. przypadków nadużyć seksualnych wobec małoletnich i dorosłych osób niepełnosprawnych. Dzięki temu w prawie kościelnym znalazła się podstawa prawna do ukarania biskupów za tuszowanie przypadków nadużyć seksualnych w swoich diecezjach.

Papież zapowiedział też utworzenie w obrębie Kongregacji Nauki Wiary sekcji sądowej, z własnym personelem, mającą zajmować się osądzaniem biskupów, którzy nie przeszkodzili molestowaniu małoletnich lub je tuszowali. Ostatecznie jednak zrezygnował z tego pomysłu, gdyż za lepsze rozwiązanie uznał powoływanie każdorazowo osobnego trybunału, z innym składem sędziowskim, dla każdego sądzonego biskupa i ujawnił, że w ten sposób osądzono już kilku z nich.

W grudniu 2016 r. Franciszek wysłał list do biskupów w sprawie obrony dzieci. Wezwał hierarchów do zapewnienia, by już nigdy więcej nie dochodziło do podobnych przestępstw. Zaznaczył, że Kościół „opłakuje nie tylko cierpienie zadane jego najmniejszym dzieciom, ale także dlatego, że zna grzech niektórych swoich członków: cierpienie, historie i ból małoletnich, którzy byli wyzyskiwani seksualnie przez księży. Grzech, który nas zawstydza. Ludzie, którzy ponosili odpowiedzialność za opiekę nad tymi dziećmi, zniszczyli ich godność. Wyrażamy głębokie ubolewanie z tego powodu i prosimy o przebaczenie”. Zaapelował o odwagę w obronie niewinności dzieci, złamanej „pod ciężarem nielegalnej i niewolniczej pracy, pod ciężarem prostytucji i wyzysku”, zniszczonej „przez wojny i przymusową emigrację wraz z utratą wszystkiego, co za tym idzie”. „Tysiące naszych dzieci wpadły w ręce bandytów, mafii, handlarzy śmierci, którzy jedynie pożerają i wyzyskują ich potrzeby” – napisał papież.

Czechy Bezpodstawnie oskarżony polski duchowny chce wrócić do posługi kapłańskiej

We wrześniu 2017 r. w improwizowanym przemówieniu do członków Komisji ds. Ochrony Małoletnich Franciszek przyznał, że Kościół zbyt późno zajął się problemem nadużyć seksualnych, dlatego sposoby zaradzenia problemowi były również spóźnione. Dodał, że uświadomienie sobie problemu opóźniała „dawna praktyka przenoszenia” winnych. Zapowiedział też, że nigdy nie skorzystał i nie zamierza korzystać z prawa łaski w stosunku do takich osób.

Chile, USA, Irlandia

W styczniu 2018 r. papież był w Chile, gdzie jeden z biskupów Juan Barros był oskarżany o krycie nadużyć ks. Fernanda Karadimy. Franciszek bronił biskupa, mówiąc, że badał tę sprawę i jest przekonany, że hierarcha jest niewinny. – Czekam na dowody, by zmienić zdanie – stwierdził, dodając, że w przeciwnym wypadku należy domniemywać niewinność biskupa.

Ostatecznie Franciszek postanowił wysłać do Chile swego wysłannika, abp. Charlesa Sciclunę, który przewodniczy Kolegium ds. Rozpatrywania Odwołań ws. najbardziej poważnych przestępstw (w tym seksualnych) w Kongregacji Nauki Wiary, aby zbadał zarzuty wobec bp. Barrosa. W lutym arcybiskup spotkał się zarówno z ofiarami ks. Karadimy, jak też z przedstawicielami osób domagających się odwołania bp. Barrosa. Pomagał mu ks. Jordi Bertomeu z Kongregacji Nauki Wiary. W sumie zebrali oni zeznania 64 świadków. Efektem ich misji stał się raport liczący 2,3 tys. stron, przekazany papieżowi.

Po zapoznaniu się z nim, w kwietniu Franciszek napisał list do biskupów chilijskich. Przyznał w nim, że „wszystkie zebrane w nich świadectwa mówią bez osłonek, bez naginania ani koloryzowania faktów, o wielu ukrzyżowanych żywotach” i że budzi to we nim „ból i wstyd”. Poprosił „pokornie” biskupów o współpracę i pomoc w rozeznaniu środków, jakie w wymiarze krótko-, średnio- i długoterminowym trzeba będzie podjąć, „w celu naprawienia, na ile to możliwe, zgorszenia i przywrócenia sprawiedliwości”. Przyznał też, że popełnił „poważne błędy w ocenie i postrzeganiu sytuacji, zwłaszcza z powodu braku rzetelnej i wyważonej informacji”. Zapewnił, że pragnie przeprosić „tych wszystkich, których uraził” i wyraził życzenie przekazania im tego osobiście, w najbliższych tygodniach, podczas spotkań z przedstawicielami osób, z którymi rozmawiali jego wysłannicy. Tak też się stało i kilka ofiar ks. Karadimy było jego gośćmi w Watykanie.

Franciszek zaprosił też chilijski episkopat do Rzymu, aby porozmawiać o wnioskach płynących z misji specjalnej. Do spotkania doszło w maju, a po jego zakończeniu wszyscy biskupi Chile złożyli rezygnację na ręce papieża. Niektóre z nich, m.in. bp. Barrosa, zostały już przyjęte przez Ojca Świętego.

Z kolei w czerwcu papież zakazał publicznego wykonywania posługi kapłańskiej emerytowanemu arcybiskupowi Waszyngtonu kard. Theodorowi McCarrickowi, wobec którego wysunięto oskarżenie o molestowanie seksualne małoletnich przed 45 laty. Miesiąc później zaś przyjął rezygnację hierarchy z godności kardynalskiej, nałożył na niego całkowity zakaz sprawowania posługi kapłańskiej i nakazał mu prowadzenie życia modlitwy i pokuty w odosobnieniu, aż do zakończenia wytoczonego mu procesu kanonicznego.

Nadużycia seksualne Joanna Scheuring-Wielgus przekazała papieżowi raport o pedofilii w Kościele

W sierpniu w USA ukazał się raport będący wynikiem prawie dwuletniego śledztwa prowadzonego przez Wielką Ławę Przysięgłych stanu Pensylwania. Wynika z niego, że w sześciu, spośród ośmiu tamtejszych diecezji katolickich 301 księży katolickich dopuściło się w ciągu 70 lat nadużyć seksualnych na ponad tysiącu dzieci. Większość ofiar stanowili chłopcy. Nadużycia obejmują szeroki zakres działań: od molestowania po gwałty, ale w każdym z tych przypadków zwierzchnicy kościelni „woleli przede wszystkim chronić sprawców i samą instytucję” – stwierdzili autorzy opracowania. Podkreślili, że przez całe dziesięciolecia wielu zamieszanych w ten proceder hierarchów było chronionych przed pociągnięciem do odpowiedzialności, a wielu z nich w tym czasie nawet awansowało na wyższe stanowiska. „Dopóki to się nie zmieni, uważamy, że będzie za późno, aby zamknąć rozdział skandali seksualnych w Kościele katolickim” – ostrzegli ławnicy stanowi.

Do większości nadużyć opisanych w raporcie doszło przed rokiem 2000. Nie stwierdzono natomiast niemal żadnych przypadków po roku 2002, kiedy episkopat USA uchwalił Kartę Ochrony Dzieci i Młodzieży, zobowiązującą biskupów „do odpowiadania natychmiast i ze zrozumieniem ofiarom, do ujawniania nadużyć, usuwania sprawców i podejmowania nieustannych inicjatyw, aby zapobiegać takich czynom”.

„Ojciec Święty dobrze rozumie, jak bardzo te przestępstwa mogą wstrząsnąć wiarą i duchem ludzi wierzących i ponawia wzywa do podjęcia wszelkich starań, aby stworzyć bezpieczne środowisko dla nieletnich i dorosłych niepełnosprawnych w Kościele i w całym społeczeństwie. Ofiary powinny wiedzieć, że Papież jest po ich stronie. Ci, którzy cierpią, są dla niego priorytetem, a Kościół chce ich słuchać, aby wykorzenić tą tragiczną makabrę, która niszczy życie niewinnych osób” – oświadczył po publikacji raportu z Pensylwanii dyrektor Biura Prasowego Greg Burke. Jednocześnie biskupi Stanów Zjednoczonych poprosili Stolicę Apostolską o przeprowadzenie wizytacji kanonicznej tamtejszego Kościoła.

20 sierpnia papież ogłosił „List do ludu Bożego”, w którym wezwał do modlitwy i pokuty za grzechy ludzi Kościoła. „Konieczne jest, abyśmy jako Kościół mogli rozpoznać i z bólem oraz wstydem wziąć odpowiedzialność za te potworności popełnione przez osoby konsekrowane, duchownych, a także przez tych wszystkich, którzy mieli misję czuwania, oraz grzechy innych osób” – napisał Ojciec Święty. „Patrząc w przeszłość, nigdy nie będzie dość proszenia o przebaczenie i prób naprawienia wyrządzonych szkód. Patrząc w przyszłość, nigdy nie będzie dość tego, co się czyni, aby stworzyć kulturę zdolną do zapobiegania takim sytuacjom, nie tylko, aby się nie powtarzały, lecz także nie znajdowały miejsca na ukrywanie i utrwalanie” – stwierdził Franciszek.

Zauważył, że chociaż większość przypadków dotyczy przeszłości, to jednak „rany nigdy nie ulegają przedawnieniu i zmuszają nas do zdecydowanego potępienia tych potworności, jak również do skoncentrowania wysiłków, aby wykorzenić tę kulturę śmierci”. Zaapelował do ludu Bożego o solidarność z ofiarami tych przestępstw. Każe ona „ujawniać wszystko, co może zagrozić integralności każdej osoby. Jest to solidarność domagająca się zwalczania wszelkich form zepsucia, zwłaszcza duchowego”.

Sprawa nadużyć popełnianych przez duchownych była obecna także podczas IX Światowego Spotkania Rodzin w Dublinie i papieskiej wizyty w Irlandii, w której przed laty ujawniono skandale nadużyć z udziałem duchownych. Podczas spotkania z władzami tego kraju Franciszek przyznał, że „nieskuteczność władz kościelnych – biskupów, przełożonych zakonnych, kapłanów i innych – w odpowiednim zareagowaniu na te odrażające przestępstwa słusznie wzbudziła oburzenie i jest nadal przyczyną cierpienia oraz wstydu dla wspólnoty katolickiej. Podzielam te uczucia” – zapewnił papież. Zarazem wskazał na wysiłki władz kościelnych, aby zaradzić błędom z przeszłości oraz przyjąć rygorystyczne normy, mające na celu zapewnienie, aby się one nie powtórzyły.

Franciszek Papież spotka się z rzecznikiem ofiar pedofilii księży

Za ofiary nadużyć Ojciec Święty modlił się w dublińskiej prokatedrze, gdzie pali się świeca im poświęcona, a także w sanktuarium maryjnym w Knock, gdzie prosił Maryję, „by wyjednała uzdrowienie osobom, które zaznały nadużyć i umocniła wszystkich członków rodziny chrześcijańskiej w stanowczym postanowieniu, by nigdy nie pozwolić, aby takie sytuacje się zdarzały”. Przez półtorej godziny rozmawiał też z ośmioosobową grupą ofiar. A podczas Mszy kończącej Światowe Spotkanie Rodzin prosił Boga o przebaczenie za nadużycia, do jakich doszło w instytucjach kościelnych w Irlandii i za brak współczucia przełożonych kościelnych dla ofiar.

Z kolei podczas spotkania z biskupami Irlandii pochwalił ich działania mające na celu uznanie i naprawienia błędów związanych z ochroną dzieci, w tym wyznaczenie rygorystycznego zestawu norm mających na celu zagwarantowanie im bezpieczeństwa. Dodał, że „uczciwość i wiarygodność, z jaką Kościół postanawia podjąć ten bolesny rozdział swojej historii, może stanowić wzór i zachętę dla całego społeczeństwa”.

Również zdaniem ojca Hansa Zollnera, kierującego Centrum Ochrony Dzieci przy Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, Kościół katolicki jest „jedyną instytucją”, która „w rozwiązaniach strukturalnych” stawia czoło pedofilii, będącej przecież powszechnym problemem we wszystkich środowiskach i instytucjach wychowawczych. Na ogół doraźnie rozwiązują one problem pedofilii, gdy takie przypadki się pojawią. „Ale żadne z nich nie rozliczyło się z tego przestępczego procederu w sposób całościowy i systemowy, jak czynią to obecnie wspólnoty katolickie” – dodaje jezuita.

Zero tolerancji dla przestępstw molestowania małoletnich ze strony duchownych

Od 21 do 24 lutego w Watykanie obradować będzie zwołany przez Franciszka szczyt – gromadzący przewodniczących konferencji biskupich – w sprawie przeciwdziałania wykorzystywaniu seksualnego małoletnich przez duchownych. Z tej okazji publikujemy dane o działalności Kościoła w Polsce w tej dziedzinie. Obejmują one działania w sferze pomocy ofiarom, ścigania sprawców przestępstw i tworzenia programów prewencji. Świadczą o tym, że Kościół jest najbardziej zaawansowaną na tym polu instytucją w naszym kraju.

Przestępstwa pedofilii oraz molestowania małoletnich są w Polsce bardzo poważnym problemem społecznym. Według „Raportu o zagrożeniach bezpieczeństwa i rozwoju dzieci w Polsce. Dzieci się liczą 2017”, opublikowanego przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę, 12,4 proc. dzieci i młodzieży między 11. a 17. rokiem życia doświadczyło przynajmniej jednej z form wykorzystania seksualnego. Ministerstwo Sprawiedliwości informuje, że w 2017 r. z tytułu art. 200 (seksualne wykorzystanie małoletniego) zostało wszczętych 2391 postępowań, a liczba stwierdzonych przestępstw wyniosła – 1324, a każdego roku ich liczba rośnie. Dane te nie odsłaniają jeszcze skali problemu. Ofiar jest znacznie więcej, gdyż jeden sprawca ma zwykle na sumieniu kilka skrzywdzonych małoletnich osób. Jest to problem dotyczący wszystkich środowisk, wymagający adekwatnych działań i budowania systemu prewencji na poziomie krajowym. Niestety żadna państwowa instytucja o takim ogólnopolskim programie nie myśli.

Przestępstwa dokonywane na tym tle przez duchownych stanowią niewielki promil. Ich sumaryczna liczba w skali ogólnopolskiej nie jest znana. Ma zostać ujawniona przez Kościół w najbliższych miesiącach, w oparciu o dane statystyczne przesłane przez wszystkie diecezje oraz zgromadzenia zakonne. Zbiorcze zestawienie – obejmujące okres po 1989 r. – przygotowuje Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego.

Wytyczne Episkopatu – procedury postępowania: zero tolerancji

Systematyczne działania mające na celu eliminację przestępstw na tym tle – zgodnie z zasadą „zero tolerancji” polski Episkopat prowadzi od dziesięciu lat. Pierwsze wytyczne określające sposób postępowania w przypadkach wykorzystywania seksualnego małoletnich polscy biskupi przyjęli w 2009 r. – jako jeden z pierwszych Kościołów na naszym kontynencie. Zostały one później przepracowane, zgodnie z okólnikiem Kongregacji Nauki Wiary Stolicy Apostolskiej z 2011 r. Obecnie obowiązujące w Polsce „Wytyczne dotyczące wstępnego dochodzenia kanonicznego w przypadku oskarżeń duchownych o czyny przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą niepełnoletnią poniżej osiemnastego roku życia” zostały uchwalone przez Episkopat w 2014 r. i zaakceptowane przez Stolicę Apostolską.

Francja Drugie doniesienie przeciwko nuncjuszowi apostolskiemu

Nadużycia seksualne Kościół uznaje za ciężkie grzechy, domagające się jednoznacznych reakcji także o charakterze dyscyplinarnym wobec osób, którym udowodniono popełnienie takich czynów, podjęcia uzdrawiającego dzieła pokuty, zarówno przez sprawcę, jak i całą wspólnotę Kościoła, naprawienia wyrządzonych krzywd wobec ofiary i wspólnoty oraz dołożenia wszelkich starań, aby podobne sytuacje nie miały miejsca w przyszłości” – czytamy w Wytycznych, które dalej ustanawiają szczegółowe normy postępowania, zgodne z rygorystyczną strategią przyjętą w Kościele powszechnym, a realizowaną pod nadzorem Kongregacji Nauki Wiary (dawne Święte Oficjum) Stolicy Apostolskiej.

W czerwcu 2017 r. „Wytyczne” Episkopatu zostały dostosowane do zmian w polskim Kodeksie karnym, nakładającym obowiązek zgłaszania każdego przypadku takiego przestępstwa do państwowych organów ścigania.

Pomoc ofiarom jako priorytet

Pierwszorzędnym aspektem poruszanym w „Wytycznych” jest kwestia traktowania ofiar. Szczegóły zostały omówione w aneksie nr 1. „Troska o ofiary nadużyć seksualnych to podstawowy akt sprawiedliwości ze strony wspólnoty Kościoła, odczuwającej ból i wstyd z powodu krzywdy wyrządzonej dzieciom i młodzieży” – czytamy.

Przełożeni kościelni (biskupi lub przełożeni prowincji zakonnych) w związku z uzyskaniem informacji o przypadku wykorzystania seksualnego małoletniego mają obowiązek udzielenia pomocy duchowej i psychologicznej ofierze, a w razie potrzeby także konsultacji prawnej oraz zapewnienia jej poczucia bezpieczeństwa. Mają także obowiązek podjęcia działań zmierzających do uniemożliwienia ewentualnej kontynuacji przestępstwa przez sprawcę oraz podjęcia działań mających na celu uzdrowienie zaufania i przywrócenie właściwego klimatu dla kontynuacji pracy duszpasterskiej we wspólnocie kościelnej.

A osoba (delegat biskupa) lub komisja przyjmująca zgłoszenie od ofiary bądź jej opiekunów ma zapewnić „maksymalne poczucie bezpieczeństwa, okazać wolę życzliwego wysłuchania i przyjęcia prawdy oraz upewnić ich w przekonaniu, że osoby, ujawniając swoje cierpienie, pomagają też Kościołowi w przywróceniu naruszonego ładu moralnego”.

Pomoc duchowa i psychologiczna powinna objąć także osoby z najbliższego otoczenia ofiary, w szczególności członków jej rodziny. A proponując pomoc psychologiczną, przełożony kościelny może korzystać ze specjalistów także spoza struktur związanych z Kościołem katolickim oraz powinien pokryć koszty.

W debacie publicznej poruszana jest często sprawa odszkodowań dla ofiar. Zdaniem Fundacji „Nie lękajcie się!” powinny być one płacone przez Kurie Diecezjalne bądź inne zwierzchnie organy Kościoła. Sam Kościół w tej sferze postępuje – zgodnie z polskim prawem – które obowiązek wypłaty odszkodowania nakłada samych sprawców. Szanuje też wyroki świeckich sądów w przypadkach wykładni odbiegającej od tej zasady.

Koordynator KEP oraz diecezjalni i zakonni delegaci ds. ochrony dzieci i młodzieży

W czerwcu 2013 r. Konferencja Episkopatu Polski powołała na szczeblu ogólnokrajowym koordynatora ds. ochrony dzieci i młodzieży, którym został jezuita ks. Adam Żak. Zakres jego obowiązków jest bardzo szeroki. M. in. szkolenie delegatów, czyli duchownych odpowiedzialnych za przyjmowanie zgłoszeń i pomoc ofiarom w diecezjach i zakonach. Wspieranie działań osób odpowiedzialnych za prewencję w kościelnych jednostkach organizacyjnych oraz w prowadzonych przez Kościół dziełach wychowawczych i oświatowych.
Ponadto do obowiązków ks. Żaka należy wypracowanie „standardów jakości” działania instytucji kościelnych w zakresie prewencji oraz ich upowszechnianie. Oprócz tego prowadzenie ogólnopolskich programów szkoleniowych dla osób pracujących z dziećmi i młodzieżą w ramach Kościoła. Do jego zadań należy również współpraca z mediami w celu „tworzenia przychylnej atmosfery dla ochrony dzieci i młodzieży przed wykorzystaniem seksualnym, w skali całego społeczeństwa”.

Watykan Kard. Müller krytykuje doradców papieża

Dzięki inicjatywie koordynatora ds. ochrony dzieci i młodzieży oraz determinacji Episkopatu, w każdej polskiej diecezji i wielu zgromadzeniach zakonnych zostali wyznaczeni i odpowiednio wyszkoleni delegaci ds. ochrony dzieci i młodzieży. Są oni odpowiedzialni za przyjmowanie zgłoszeń od ofiar bądź ich rodzin o wykorzystaniu seksualnym małoletnich przez osobę duchowną jak również za zorganizowanie im pomocy psychologicznej, prawnej i duszpasterskiej. W całej Polsce jest ich 80. Nazwiska i dane kontaktowe delegatów widnieją na większości stron diecezjalnych i zakonnych, a pełna ich lista oraz baza danych kontaktowych znajduje się na stronie Centrum Ochrony Dziecka. Oprócz delegatów zostało wyznaczonych 69 wyspecjalizowanych duszpasterzy diecezjalnych oraz zakonnych gotowych do pomocy duchowo-duszpasterskiej pokrzywdzonym oraz ich rodzinom.

Centrum Ochrony Dziecka

Z inicjatywy ks. Adama Żaka w marcu 2014 r. przy Akademii Ignatianum w Krakowie powstało Centrum Ochrony Dziecka. Do podstawowych jego zadań należy działalność szkoleniowa i wychowawcza w zakresie psychologicznym, pedagogicznym i duchowym – w tematyce związanej z wykorzystywaniem seksualnym małoletnich oraz opracowanie i rozwój programów prewencji i wzorów dobrych praktyk dla różnych środowisk duszpasterskich, formacyjnych i wychowawczych. Zasadniczym celem jest pomoc w tworzeniu bezpiecznych środowisk dla dzieci i młodzieży.

Równocześnie ze szkoleniami delegatów i duszpasterzy wyznaczonych przez przełożonych, COD rozpoczęło systematyczne szkolenia dla księży diecezjalnych i zakonnych pracujących w duszpasterstwie. – Wciąż jesteśmy zapraszani przez biskupów i przełożonych zakonnych. W wielu miejscach przyjmuje się taki model, że szkolenie w zakresie ochrony dzieci i młodzieży staje się stałym elementem formacji po święceniach. Również wiele seminariów diecezjalnych i zakonnych realizuje programy szkoleń dla kleryków – wyjaśnia ks. Żak w rozmowie z KAI.

W ten sposób dzięki działalności COD przeszkolonych zostało do tej pory ponad 3 tysiące księży diecezjalnych i zakonnych, nie licząc sióstr zakonnych oraz świeckich, którzy na co dzień zajmują się edukacją dzieci i młodzieży.

We współpracy z Akademią Ignatianum w 2016 r. COD zainicjowało specjalistyczne trzy-semestralne studia podyplomowe z profilaktyki przemocy seksualnej wobec dzieci i młodzieży. Pierwszy kurs ukończyło 21 osób, a w październiku 2018 r. 25 studentów rozpoczęło drugą edycję studiów. Kierowane są one do świeckich jak i duchownych pracujących jako odpowiedzialni za kościelne placówki opiekuńczo-wychowawcze i resocjalizacyjne; do wychowawców, pedagogów i psychologów szkolnych; katechetów i katechetek; psychologów i psychoterapeutów pracujących z dziećmi i młodzieżą jak i do pracowników socjalnych.

Uczestnicy tych studiów zdobywają wiedzę i umiejętności dotyczące rozpoznawania oznak przemocy seksualnej, jak również projektowania działań pomocowych na rzecz dzieci i młodzieży zagrożonej lub dotkniętej przemocą. Poznają programy profilaktyczne obejmujące tę tematykę i zdobywają wiedzę, umiejętności i kompetencje dotyczące zasad, procedur i dobrych praktyk interwencyjnych, terapeutycznych i pomocowych stosowanych wobec osób w dzieciństwie lub młodości dotkniętych przemocą seksualną. Poznają też zasady rozmowy z dziećmi i młodzieżą, zagrożoną lub dotkniętą przemocą seksualną oraz z ich rodzinami.

Program studiów ma zapewnić personelowi dzieł edukacyjnych, opiekuńczych i wychowawczych, prowadzonych przez diecezje i prowincje zakonne, odpowiednie kwalifikacje i kompetencje do budowania środowisk bezpiecznych dla dzieci i młodzieży.

Systemy prewencji w diecezjach i zakonach

Biskupi przyjęli także odrębny dokument o zasadach prewencji wobec przypadków wykorzystywania seksualnego małoletnich, jakie mogą się zdarzyć w Kościele. Dokument został uchwalony podczas 365. Zebrania Plenarnego KEP 10–11 czerwca 2014 r.

Przypomina się w nim, że „wszystkie nadrzędne kościelne struktury duszpasterstwa dzieci i młodzieży, organizacje katolickie, zrzeszenia dzieł wychowawczych i oświatowych prowadzone przez jednostki organizacyjne Kościoła, powinny przyjąć i wdrażać konkretne reguły, formy i struktury prewencji odpowiednie dla różnych form pracy z dziećmi i młodzieżą”.

Na zebraniu Rady Biskupów Diecezjalnych na Jasnej Górze 25 sierpnia 2018 r. zapadła decyzja, że w każdej polskiej diecezji zostanie opracowany i wdrożony w życie program prewencji przed przestępstwami wykorzystywania dzieci i młodzieży na tle seksualnym. Decyzja ta została potwierdzona dodatkowo na zebraniu plenarnym Episkopatu w Płocku 26 września br.

W ślad za tym, w każdej diecezji utworzony został specjalny „zespół ds. prewencji”, a od jesieni 2018 r. COD rozpoczęło systematyczne szkolenia dla ich członków. Szkolenia organizowane są obecnie na poziomie metropolii – dla zespołów z diecezji wchodzących w ich skład. Do stycznia 2019 r. takie szkolenia zostały zorganizowane dla zespołów ds. prewencji z Ordynariatu Polowego oraz metropolii: przemysko-warszawskiej (greckokatolickiej), łódzkiej, gnieźnieńskiej, poznańskiej, częstochowskiej, katowickiej, wrocławskiej i szczecińsko-kamieńskiej. Będą kontynuowane w najbliższych miesiącach w pozostałych metropoliach.

Diecezjalne programy prewencji obejmą wszystkie sektory pracy z dziećmi i młodzieżą, a więc duszpasterstwo rodzin, wydziały katechetyczne, szkoły i przedszkola katolickie, wydziały duszpasterskie, Caritas, seminaria duchowne. Oprócz tego obejmować będą formację permanentną kapłanów. Analogiczne programy prewencji mają powstać w zgromadzeniach zakonnych.

– Chodzi o to, aby ci wszyscy, którzy w danej diecezji lub zakonie mają kontakt z dziećmi i młodzieżą, potrafili właściwie w różnych sytuacjach działać, jeśli dostrzegliby jakiekolwiek zagrożenia – wyjaśnia Prymas Polski abp Wojciech Polak, który jako przewodniczący Komisji KEP ds. Duchowieństwa pilotuje te sprawy.

Profilaktyka i działania na etapie formacji kapłańskiej

Trzeci aneks Wytycznych przypomina, że w formacji do kapłaństwa „nie może zabraknąć właściwego traktowania i przeżywania sfery seksualnej oraz umiejętnego przygotowania do życia w czystości i celibacie”. Ponadto „kształtowanie właściwej tożsamości seksualnej powinno dokonywać się przez świadomą akceptację tej sfery i ukierunkowanie jej na głębszą integrację ze sferą emocjonalną i duchową”.

Dokument wskazuje, że „droga do rozeznania ewentualnych trudności w sferze seksualnej powinna rozpoczynać się już w momencie przyjmowania kandydata do seminarium lub zakonu”. Zgłaszający się powinien przejść badania psychologiczne, pogłębiony wywiad oraz test, które pozwolą jego formatorom zorientować się co do poziomu dojrzałości seksualnej oraz występowania ewentualnych zaburzeń. Dokument stwierdza, że do seminarium duchownego lub instytutu zakonnego nie należy przyjmować kandydatów, u których stwierdzono „występowanie zaburzeń w sferze seksualnej, w tym głęboko zakorzenionej orientacji homoseksualnej”.

Na etapie formacji kapłańskiej przedmiotem wykładów i konferencji powinna być także tematyka związana z „kształtowaniem dojrzałej seksualności”. Należy ją również uwzględnić w kierownictwie duchowym oraz w innych działaniach służących rozwojowi życia duchowego.

Niemcy Kard. Müller: od spotkania w Watykanie oczekuję powrotu do “starego Kościoła”

Ponadto „kandydaci do kapłaństwa lub życia zakonnego powinni otrzymać konieczną wiedzę w zakresie odpowiedzialności na forum kościelnym i państwowym za przestępstwa przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu, w szczególności popełnione z osobami niepełnoletnimi, a także w zakresie obowiązujących procedur przewidzianych w prawie powszechnym i w prawie lokalnym w odniesieniu do kontaktu z ofiarami nadużyć seksualnych, popełnionych przez duchownych”.

Procedury ścigania podejrzanych

Wytyczne Episkopatu stwierdzają jednoznacznie, że „osoby winne naruszeń praw dzieci i młodzieży, niezależnie od pełnionej funkcji lub urzędu [w Kościele], zostaną pociągnięte do odpowiedzialności zgodnie z obowiązującymi normami ustanowionymi przez kompetentną władzę kościelną przy poszanowaniu prawa obowiązującego w Polsce”.

Kiedy więc biskup (jeśli chodzi o księdza diecezjalnego) bądź przełożony zakonny (jeśli chodzi o zakonnika), w momencie gdy otrzyma „przynajmniej prawdopodobną wiadomość” o popełnieniu przez duchownego takiego czynu, jest zobowiązany do wszczęcia wstępnego dochodzenia kanonicznego. Powinien też natychmiast poinformować Stolicę Apostolską, a konkretnie Kongregację Nauki Wiary, aby sprawie nadano bieg.

Ponadto, od lipca 2017 r. istnieje obowiązek zgłoszenia tej sprawy państwowemu wymiarowi sprawiedliwości. Aneks nr 2 Wytycznych precyzuje to w następujący sposób: „W przypadku gdy z treści zgłoszenia wynika możliwość popełnienia czynu zabronionego, opisanego w art. 197 § 3 lub 4 kk, art. 198 kk, art. 200 kk, a doniesienie można uznać za wiarygodne, przełożony kościelny zawiadamia za pośrednictwem wyznaczonego pełnomocnika właściwy organ powołany do ścigania przestępstw”. Nie ma takiego obowiązku, jeśli przełożony kościelny posiada wiedzę, że organy ścigania zostały już powiadomione o czynie zabronionym.

Natomiast w stosunku do podejrzanego duchownego przełożony kościelny ma obowiązek „odsunięcia go od obowiązków wynikających z powierzonych urzędów, posług lub zadań celem uniemożliwienia ewentualnej kontynuacji przestępstwa; zapewnienia odpowiedniej opieki psychologiczno-terapeutycznej oraz wskazania miejsca przebywania i zapewnienie niezbędnych środków materialnych do życia”.

Pierwszym etapem postępowania kanonicznego (wewnątrzkościelnego) jest dochodzenie wstępne, prowadzone na szczeblu diecezji bądź zakonu. Po zakończeniu wstępnego dochodzenia kanonicznego, w którego wyniku stwierdzono wiarygodność zgłoszenia, przełożony kościelny przekazuje sprawę do Kongregacji Nauki Wiary. Dalsze postępowanie toczy się pod kontrolą Stolicy Apostolskiej, aby zapewnić jego skuteczność i uniknąć tuszowania, co w przeszłości niestety miewało miejsce.

Na dalszym etapie ustanawiany jest kościelny trybunał, który, jeśli przestępstwo zostało udowodnione, orzeka o rodzaju i wysokości kary wobec duchownego.

Kary kościelne

Jeśli chodzi o kary kanoniczne, to najpoważniejszą z nich jest wydalenie ze stanu duchownego. Może to być też kara zawieszenia w posłudze kapłańskiej na określony okres, ograniczenia posługi, zakazu kontaktów z dziećmi i młodzieżą, itp.

Dokumenty kościelne – zarówno Stolicy Apostolskiej, jak i przyjęte przez Konferencję Episkopatu Polski – wskazują też na potrzebę współpracy między Kościołem a państwem w zakresie ścigania tego rodzaju przestępstw.

W związku z tym duchowny, który dopuścił się przestępstwa nadużycia seksualnego wobec małoletniego poniżej 15. roku życia, jest zagrożony podwójną karą – jedną ze strony kanonicznego porządku prawnego, drugą ze strony prawa państwowego. Kościelne regulacje prawne są bardziej restrykcyjne od państwowych. Ochrona obejmuje nie tylko osoby do 15. roku życia jak w prawie państwowym, ale także osoby, które nie ukończyły 18. roku.

O radykalnej postawie Kościoła świadczy również fakt – że niezależnie od karania duchownych, w czerwcu 2016 r. Franciszek wydał motu proprio „Come una madre amorevole” – nakazujące karanie biskupów i przełożonych zakonnych w sytuacjach, kiedy udowodni się im ukrywanie sprawców. Papież definiuje w nim odpowiedzialność biskupów, eparchów katolickich Kościołów wschodnich i innych duchownych sprawujących władzę w Kościele lokalnym – za niepodejmowanie działań w razie zaistnienia przypadków wykorzystania seksualnego małoletnich przez duchownych. Motu proprio określa kary dla biskupów i przełożonych, aż do usunięcia z urzędu, czy wydalenia ze stanu kapłańskiego, czego doświadczył w ostatnich dniach Theodore McCarrick, b. kardynał i metropolita Waszyngtonu.

Kościół w Polsce przeprasza

– Przepraszamy Boga, ofiary wykorzystania, ich rodziny i wspólnotę Kościoła za wszystkie krzywdy wyrządzone dzieciom i ludziom młodym oraz ich bliskim – napisali polscy biskupi w ogłoszonym 19 listopada 2018 r. „Stanowisku Konferencji Episkopatu Polski w sprawie wykorzystywania seksualnego osób małoletnich przez niektórych duchownych”, którego treść nawiązuje do opublikowanego kilka miesięcy wcześniej „Listu do Ludu Bożego” Franciszka.

– Prosimy Pana, aby dał nam światło, siłę i odwagę, by stanowczo zwalczać zepsucie moralne i duchowe, które jest zasadniczym źródłem wykorzystania seksualnego małoletnich. Prosimy Pana, by dał skuteczność naszym wysiłkom tworzenia w Kościele środowiska otwartego i przyjaznego dzieciom i młodzieży – tłumaczą biskupi.

Urodziny Stuletni kardynałowie w Kościele

Przyznają, że problem ten staje się źródłem szczególnego zgorszenia, kiedy sprawcami nadużyć są duchowni. „Rozczarowanie i oburzenie jest tym większe i boleśniejsze, że dzieci zamiast troskliwej miłości i towarzyszenia w szukaniu bliskości Jezusa doświadczają przemocy i brutalnego odarcia z godności dziecka” – czytamy w „Stanowisku”.

Pasterze Kościoła w Polsce przyznają również, że „aby podejmowane działania mogły przynieść spodziewane owoce oczyszczenia i budowania kultury ukierunkowanej na prawdziwe dobro dzieci i młodzieży, trzeba zjednoczyć wysiłki wszystkich członków wspólnoty Kościoła, aby uczyć się rozpoznać i eliminować, gdzie tylko to możliwe te wszystkie czynniki, które sprzyjają przestępstwu”. Dlatego zachęcają, by „nie czekając na konieczne regulacje prawne wszystkie placówki prowadzone przez Kościół stały się pionierami prewencji”. Taki sam apel kierują do odpowiedzialnych za ruchy katolickie i organizacje młodzieżowe.

Jednocześnie biskupi dziękują „wszystkim, którzy w trosce o świętość Kościoła i Jego pasterzy, z odwagą ujawniają grzech i przestępstwo nadużyć”.

Spotkania z ofiarami

Abp Stanisław Gądecki – w odpowiedzi na apel Franciszka, aby przewodniczący episkopatów spotkali się z ofiarami przed zaplanowanym na luty spotkaniem z papieżem w Rzymie – spotkał się osobiście z 28 ofiarami, osobami pokrzywdzonymi w sferze seksualnej w dzieciństwie lub w młodości przez duchownych. Zostały one zaproszone za pośrednictwem kurii diecezjalnych i zakonnych z różnych terenów Polski.

Przewodniczący polskiego Episkopatu podkreśla, że: „każde z tych spotkań było dla mnie ważne, każde z nich poszerzyło moją wiedzę i jeszcze bardziej uwrażliwiło na doświadczoną krzywdę”. Stwierdza, że: „spotkania utwierdziły mnie w przekonaniu o słuszności różnych inicjatyw podjętych do tej pory przez Konferencję Episkopatu Polski oraz o konieczności jeszcze bardziej intensywnej pracy, aby właściwie odpowiadać na bolesne fakty z przeszłości i teraźniejszości oraz zapobiegać podobnym w przyszłości”.

Liturgie pokutne za grzechy wykorzystywania seksualnego

Pierwsza taka liturgia odbyła się 20 czerwca 2014 r. w jezuickiej bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie. Uczestniczyli w niej m.in. prymas Polski abp Wojciech Polak, nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migliore, metropolita krakowski kard. Stanisław Dziwisz, biskup bielsko-żywiecki Roman Pindel, biskup opolski Andrzej Czaja oraz krakowski biskup pomocniczy Grzegorz Ryś. Przewodniczący liturgii bp Piotr Libera powiedział: „Zawstydzeni i skruszeni prosimy o przebaczenie. Prosimy Boga i prosimy ludzi skrzywdzonych przez kapłanów!”.

30 czerwca 2015 r. Franciszek skierował apel do krajowych konferencji biskupich o ustanowienie Dnia Modlitwy i Pokuty za grzechy wykorzystania seksualnego małoletnich przez duchownych. Konferencja Episkopatu Polski w październiku 2016 r. podjęła decyzję organizacji Dnia we wszystkich polskich diecezjach w pierwszy piątek Wielkiego Postu. W latach 2017 i 2018 odbyły się one w większości kościołów katedralnych.

Do sprawy powrócił Episkopat na swym zebraniu plenarnym 19 listopada 2018 r. podtrzymując, że pierwszy piątek Wielkiego Postu będzie odtąd każdego roku „Dniem modlitwy wynagradzającej za osoby duchowne żyjące niemoralnie i wyrządzające krzywdę dzieciom i młodzieży oraz postu” – we wszystkich polskich diecezjach. W tym roku nastąpi to 8 marca, a włączą się także parafie. Wcześniej otrzymają materiały liturgiczne przygotowane przez Centrum Ochrony Dziecka w Krakowie.

Tłumaczenie tekstu na język angielski poniżej / english below:

EpiskopatThe Polish Bishops’ Conference: Zero Tolerance for the Crimes of Sexual Abuse of Minors by Clergy

Organizatorzy watykańskiej sesji spotkali się z ofiarami molestowania

Organizatorzy watykańskiej sesji na temat ochrony małoletnich w Kościele spotkali się z przedstawicielami organizacji zrzeszających ofiary wykorzystywania przez duchownych – podaje amerykański portal Crux.

Spotkanie miało miejsce w Instytucie Maria Bambina, w pobliżu Watykanu, a z przedstawicielami wspomnianych organizacji spotkali się kard. Blase Cupich z Chicago, abp Charles Scicluna z Malty, ks. Federico Lombardi SJ oraz niemiecki jezuita ks. Hans Hans Zollner, który kieruje Centrum Ochrony Małoletnich na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Jak podaje Crux, 12 przedstawicieli organizacji zrzeszających ofiary wykorzystywania przez duchownych, w tym m.in. Peter Isley i Phil Saviano domagali się ujawnienia dokumentacji Kongregacji Nauki Wiary z nazwiskami duchownych wydalonych z kapłaństwa a także przekazanych do Watykanu opinii ich biskupów.

Podano, że w skład delegacji wchodził także Juan Carlos Cruz z Chile, ofiara byłego księdza Fernando Karadimy, którego wypowiedź zarejestrowaną na video uczestnicy watykańskiego spotkania usłyszą w czwartek, 21 lutego. Innym z uczestników był Hiszpan, Miguel Angel Hurtado.

44. Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu – Światło – Życie

O potrzebie budowania nowej kultury opartej na prawdzie i wolności rozmawiać będą na Jasnej Górze podczas 44. Kongregacji liderzy Ruchu Światło – Życie. Czterodniowe spotkanie rozpocznie się w najbliższy piątek, 22 lutego. Wpisuje się w obchody 40-lecia proklamowania Krucjaty Wyzwolenia Człowieka.

– Krucjata jest programem działania, który ma na celu przezwyciężenie wszystkiego, co zagraża godności i wolności osoby, propaguje styl życia oparty na prawdzie – przypomina ks. Adam Polak, moderator Ruchu w archidiecezji częstochowskiej. Temat „Wolni i wyzwalający” zostanie zrealizowany w serii wykładów dotyczących problematyki: płciowości, gender, homoseksualizmu, pornografii, ekologii i dbałości o prawdę.

KWC została powołana przez ks. Franciszka Blachnickiego i Ruch Światło-Życie w odpowiedzi na apel Ojca Świętego Jana Pawła II skierowany do Polaków u progu pontyfikatu, aby „przeciwstawiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa, co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła”.
Krucjata została uroczyście ogłoszona w obecności Jana Pawła II, Jemu oddana i przez Niego pobłogosławiona podczas pierwszej pielgrzymki do Polski 8 czerwca 1979 r. w Nowym Targu.

Od kilkunastu lat Ruch Światło –Życie dociera do wielu krajów Europy, Stanów Zjednoczonych i Australii. Na Słowacji obecny jest w strukturach zarówno Kościoła rzymsko-katolickiego, jak i greckokatolickiego. – W tym roku w kongregacji uczestniczyć ma także delegacja oazowiczów z Chin – zapowiada ks. Polak.

Twórcą Oazy, założycielem Ruchu i pierwszym moderatorem krajowym był ks. Franciszek Blachnicki, który wypracował cały system ewangelizacji i formacji obejmujący dzieci, młodzież i dorosłych.

Znakiem Ruchu Światło-Życie jest starochrześcijański symbol fos-zoe (gr. słowa światło i życie, splecione literą omega, tworzące krzyż).

Szacuje się, że w ciągu ponad 40 lat przez ruch oazowy w Polsce mogło przejść 1,5 mln osób.

44. Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie pod hasłem „Wolni i wyzwalający” zakończy się w poniedziałek 25 lutego spotkaniem moderatorów.

Kongregacja na Jasnej Górze to najważniejsze doroczne spotkanie moderatorów i animatorów Ruchu Światło-Życie.

Góra św. Anny: zakończyły się obrady Krajowej Rady PDM

Na Górze św. Anny zakończyły się dziś obrady Krajowej Rady Papieskich Dzieł Misyjnych. Były one poświęcone przede wszystkim przygotowaniom do Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego. Jak ogłosił papież Franciszek będzie to październik 2019 r. W obradach uczestniczyło ponad 40 osób z 32 diecezji.

– Dziękujmy Panu za wszystko, co nam wyświadcza – za łaskę wiary i udział w ewangelizacji świata – powiedział na zakończenie spotkania ks. Tomasz Atłas, dyrektor krajowy PDM. Wezwał wszystkich zebranych do ufności i otwarcia się na działanie Ducha Świętego, który nieustannie ożywia i uświęca, podpowiada pomysły i kieruje działaniami.

Obrady rozpoczęły się w poniedziałek 18 lutego i dotyczyły podsumowania całorocznej działalności poszczególnych Papieskich Dzieł Misyjnych oraz inicjatyw związanych z Nadzwyczajnym Miesiącem Misyjnym. Materiały, które z tej okazji przygotowała Kongregacja Ewangelizacji Narodów oraz dyrekcja krajowa PDM w Polsce, przedstawili ks. Tomasz Atłas, dyrektor krajowy PDM i ks. Maciej Będziński, sekretarz krajowy Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary i Papieskiego Dzieła św. Piotra Apostoła. W biurze krajowym powstała specjalna komórka koordynująca przygotowania i przebieg Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego w Polsce.

Uczestników obrad odwiedził ordynariusz diecezji opolskiej bp Andrzej Czaja. W homilii skierowanej do kapłanów wezwał ich do misyjnego budzenia Kościoła. Przypomniał, że Bóg upomina się u nas o zbawienie naszych braci i sióstr. Przestrzegł przed obojętnością i wezwał do odpowiedzialności za zbawienie „brata i siostry”, której szczytem jest misyjne zaangażowanie. Bp Czaja podziękował też dyrektorom za ich pracę w diecezjach.

Księży odpowiedzialnych za misyjną animację w kraju przyjął również abp senior Alfons Nossol. Zwrócił on uwagę, że najważniejszy przymiot Boga to miłosierdzie. Podkreślił, że nie ma misji bez dialogu, ekumenizmu i pokoju, ale misje to coś więcej niż dialog i działania na rzecz sprawiedliwości społecznej. „Trzeba nam otwierać drzwi i budować mosty, aby wyzwolić moc miłosierdzia i uwolnić się od dyktatury relatywizmu. Bądźcie otwarci na Ducha Świętego, zaufajcie Jego mocy, bez Niego nic nie możemy uczynić” – mówił arcybiskup senior.

Chęciny: 5 mln zł na odrestaurowanie renesansowej synagogi

Ponad 5 mln. zł. na odrestaurowanie zabytkowej synagogi i stworzenie w niej Centrum Pamięci Kultury Żydowskiej otrzyma gmina Chęciny w ramach dofinansowania z Regionalnego Programu Operacyjnego. Taką decyzję podjął w środę Zarząd Województwa Święokrzyskiego.

– Jest to dofinansowanie w wysokości 95 proc. całości projektu – tłumaczy Mariusz Gosek, członek Zarządu Województwa Świętokrzyskiego. Pierwotnie projekt nie uzyskał dofinansowania, jednak po ponownej ocenie znalazł się on na liście podstawowej. Całkowita wartość projektu to 5 mln. 448 tys. zł.

Murowana bożnica przechodziła różne dzieję, przez funkcję obiektu kultury i siedzibę Urzędu Gminy, aż po zamknięcie. Po zakończeniu wojny w synagodze działało kino, a następnie biblioteka. Po 2008 r. w gmachu synagogi mieściły się biura Urzędu Miasta i Gminy, a następnie Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury. Od maja 2013 r. budynek stoi nieużytkowany.

Samorząd Chęcin od kilku lat podejmuje starania o uzyskanie dofinansowania na odrestaurowanie synagogi i stworzenie w niej ośrodka przypominającego historię lokalnej społeczności żydowskiej. Równolegle powstaje także Ścieżka Rabina, obok istniejącej już Ścieżki Mnicha. Powstają filmy o społeczności żydowskiej, obchodzone są kolejne rocznice Zagłady i dni kultury żydowskiej, rozwija się współpraca z Ośrodkiem Edukacyjno–Muzealnym “Świętokrzyski Sztetl” w Chmielniku.

Troska o stan synagogi wpisuje się w te działania. Cechy budowli – elewacje, sklepienia i wystrój – zbliżają ją do typowych synagog renesansowych.

Dekret królewski z 1597 r. zabraniał Żydom utrzymywania synagogi w mieście. Jednak w 1638 r. król Władysław IV wydał przywilej zezwalający na wybudowanie pomieszczenia przeznaczonego na odprawianie nabożeństw. Akt ten otworzył możliwości swobodniejszego rozwoju gminy. W 1699 r. chęcińscy Żydzi uzyskali dalsze ulgi: zezwolono im na budowę domów, bóżnicy i cmentarza. Istniejący stan rzeczy usankcjonował w 1777 r. dekret Rady Nieustającej, zezwalający osobom wyznania mojżeszowego na osiedlanie się bez ograniczeń.

Uzyskany w 1638 r. dokument ujawnia istnienie żydowskiego domu modlitwy, z czego może wynikać, iż wybudowana wówczas i istniejąca do dziś bóżnica nie jest pierwszą w mieście. Zestawienie wymiarów poleconych w tekście przywileju królewskiego z wymiarami zachowanej w Chęcinach do czasów obecnych bóżnicy, mimo niewielkich różnic, pozwalają przypuszczać, że zachowana synagoga jest tą, która powstała w wyniku uzyskanego zezwolenia. Odznaczała się interesującym wnętrzem. Aron ha-kodesz w kształcie Pięcioksięgu Mojżeszowego, nawiązujący stylem do XVII w., utworzony został z czarnego i szarego marmuru dębnickiego. W podobnym stylu utrzymane zostały skarbony i portal wejściowy. Portal wieńczący wejście z przedsionka do sali modlitw, wykonany z marmuru chęcińskiego, pochodzi najprawdopodobniej z jednego z pierwszorzędnych warsztatów chęcińskich. W ciągu swego istnienia bóżnica ulegała wielokrotnym przeróbkom, uzupełnieniom oraz reperacjom, np. obecne pokrycie dachu pochodzi z końca lat 50. XX w.

W okresie II wojny światowej budynek został zdewastowany przez Niemców. W połowie 1941 r. utworzono getto na obszarze wyznaczonym przez ulice Łokietka, Długą, Bolechowską, Radkowską i Kielecką. Zamknięto w nim Żydów miejscowych oraz z okolicznych miasteczek: Jędrzejowa, Małogoszcza, Sobkowa. Przebywało w nim w sumie 7,3 tys. osób. Jesienią 1942 mieszkańców getta pognano do stacji kolejowej w Wolicy, skąd wywieziono ich do obozów zagłady. Chorych, niepełnosprawnych oraz dzieci rozstrzelano na miejscu. W Chęcinach pozostało jedynie kilkudziesięciu członków Judenratu i policji żydowskiej – zostali oni zgładzeni przez Niemców w grudniu 1942 r.

Subskrybuje zawartość